یکشنبه، نوامبر 8، 2026
بیم آن دارم که مبادا، همان‌گونه که مار با حیله‌گری خود حوا را فریفت، ذهن‌های شما نیز از آن خلوص و سادگی که در مسیح است، منحرف و فاسد گردد.۔
“I fear, lest by any means, as the serpent beguiled Eve through his subtilty, so your minds should be corrupted from the simplicity that is in Christ.”
27 خدا انسان را به صورت خود آفرید؛ او را به صورت خدا آفرید؛ آنان را نر و ماده آفرید.
28 و خدا به ایشان برکت داد و فرمود: بارور و کثیر شوید و زمین را پر سازید و آن را تسخیر کنید؛ و بر ماهیان دریا و پرندگان آسمان و بر هر موجود زنده‌ای که بر زمین می‌جنبد، حکمرانی نمایید.
29 و خدا گفت: اینک، هر گیاه دانه‌داری را که بر روی تمام زمین است و هر درختی را که میوه‌ی دانه‌دار دارد، به شما بخشیدم؛ این‌ها برای خوراک شما خواهد بود.
30 و به هر حیوانِ زمین و هر پرنده‌ی آسمان و هر جنبنده‌ای که بر زمین می‌خزد و در آن حیات است، هر گیاه سبز را برای خوراک دادم؛ و چنین شد.
31 و خدا هر آنچه را که آفریده بود، نگریست و دید که بسیار نیکو است.
27. God created man in his own image, in the image of God created he him; male and female created he them.
28. And God blessed them, and God said unto them, Be fruitful, and multiply, and replenish the earth, and subdue it: and have dominion over the fish of the sea, and over the fowl of the air, and over every living thing that moveth upon the earth.
29. And God said, Behold, I have given you every herb bearing seed, which is upon the face of all the earth, and every tree, in the which is the fruit of a tree yielding seed; to you it shall be for meat.
30. And to every beast of the earth, and to every fowl of the air, and to every thing that creepeth upon the earth, wherein there is life, I have given every green herb for meat: and it was so.
31. And God saw every thing that he had made, and, behold, it was very good.
د درس خطبه
1 و مار از همه حیوانات صحرا که خداوند خدا ساخته بود، زیرک‌تر بود. و به زن گفت: آیا به‌راستی خدا گفته است که از هیچ‌یک از درختان باغ نخورید؟
2 زن به مار گفت: از میوه درختان باغ می‌خوریم؛
3 اما درباره میوه درختی که در میان باغ است، خدا گفته است: از آن نخورید و به آن دست نزنید، مبادا بمیرید.
4 مار به زن گفت: هرگز نخواهید مرد؛
5 زیرا خدا می‌داند روزی که از آن بخورید، چشمانتان باز خواهد شد و همچون خدایان، نیک و بد را خواهید شناخت.
6 و چون زن دید که آن درخت برای خوراک نیکو و برای چشم دلپذیر است و درختی است که برای کسب حکمت مطلوب می‌باشد، از میوه‌اش گرفت و خورد؛ و به شوهر خود نیز که با او بود داد و او خورد.
7 آنگاه چشمان هر دوی ایشان باز شد و دانستند که عریانند؛ پس برگ‌های انجیر را به هم دوختند و برای خود پوشش‌هایی ساختند.
8 و صدای خداوند خدا را شنیدند که در خنکای روز در باغ می‌خرامید؛ پس آدم و زنش خود را از حضور خداوند خدا در میان درختان باغ پنهان کردند.
9 خداوند خدا آدم را ندا درداد و به او گفت: کجایی؟
10 او گفت: صدایت را در باغ شنیدم و ترسیدم، زیرا عریان بودم؛ پس خود را پنهان کردم.
11 و گفت: چه کسی به تو گفت که عریانی؟ آیا از آن درختی که فرمان دادم از آن نخوری، خورده‌ای؟
12 مرد گفت: زنی که به من دادی تا با من باشد، او از آن درخت به من داد و من خوردم.
13 و خداوند خدا به زن گفت: این چه کاری است که کردی؟ و زن گفت: مار مرا فریب داد و من خوردم.
14 و خداوند خدا به مار گفت: چون چنین کردی، بیش از تمام چارپایان و بیش از همهٔ حیوانات صحرا ملعون باشی؛
16 به زن گفت: درد و رنجِ بارداری‌ات را بسیار افزون خواهم کرد؛ با درد فرزند خواهی زایید؛ و اشتیاقت به سوی شوهرت خواهد بود و او بر تو حکمرانی خواهد کرد.
17 و به آدم گفت: چون سخن زنت را شنیدی و از آن درختی خوردی که به تو فرمان داده بودم از آن نخوری، زمین به خاطر تو ملعون شد؛ و تمام ایام عمرت با رنج از آن خواهی خورد؛
20 و آدم نام زن خود را حوا نهاد، زیرا او مادرِ همهٔ زندگان بود.
1 Now the serpent was more subtil than any beast of the field which the Lord God had made. And he said unto the woman, Yea, hath God said, Ye shall not eat of every tree of the garden?
2 And the woman said unto the serpent, We may eat of the fruit of the trees of the garden:
3 But of the fruit of the tree which is in the midst of the garden, God hath said, Ye shall not eat of it, neither shall ye touch it, lest ye die.
4 And the serpent said unto the woman, Ye shall not surely die.
5 For God doth know that in the day ye eat thereof, then your eyes shall be opened, and ye shall be as gods, knowing good and evil.
6 And when the woman saw that the tree was good for food, and that it was pleasant to the eyes, and a tree to be desired to make one wise, she took of the fruit thereof, and did eat, and gave also unto her husband with her; and he did eat.
7 And the eyes of them both were opened, and they knew that they were naked; and they sewed fig leaves together, and made themselves aprons.
8 And they heard the voice of the Lord God walking in the garden in the cool of the day: and Adam and his wife hid themselves from the presence of the Lord God amongst the trees of the garden.
9 And the Lord God called unto Adam, and said unto him, Where art thou?
10 And he said, I heard thy voice in the garden, and I was afraid, because I was naked; and I hid myself.
11 And he said, Who told thee that thou wast naked? Hast thou eaten of the tree, whereof I commanded thee that thou shouldest not eat?
12 And the man said, The woman whom thou gavest to be with me, she gave me of the tree, and I did eat.
13 And the Lord God said unto the woman, What is this that thou hast done? And the woman said, The serpent beguiled me, and I did eat.
14 And the Lord God said unto the serpent, Because thou hast done this, thou art cursed above all cattle, and above every beast of the field;
16 Unto the woman he said, I will greatly multiply thy sorrow and thy conception; in sorrow thou shalt bring forth children; and thy desire shall be to thy husband, and he shall rule over thee.
17 And unto Adam he said, Because thou hast hearkened unto the voice of thy wife, and hast eaten of the tree, of which I commanded thee, saying, Thou shalt not eat of it: cursed is the ground for thy sake; in sorrow shalt thou eat of it all the days of thy life;
20 And Adam called his wife’s name Eve; because she was the mother of all living.
25 و زنی بود که دوازده سال دچار خون‌ریزی بود،
26 و از دست طبیبان بسیار رنج کشیده و تمام دارایی خود را خرج کرده بود، اما نه تنها بهبود نیافته، بلکه حالش وخیم‌تر شده بود؛
27 چون درباره عیسی شنید، در میان جمعیت از پشت سر آمد و ردای او را لمس کرد.
28 زیرا با خود می‌گفت: اگر بتوانم حتی لباس او را لمس کنم، شفا خواهم یافت.
29 و بی‌درنگ جریان خونش خشک شد و در بدن خود احساس کرد که از آن بیماری شفا یافته است.
34 و او به آن زن گفت: دخترم، ایمانت تو را شفا داده است؛
25 And a certain woman, which had an issue of blood twelve years,
26 And had suffered many things of many physicians, and had spent all that she had, and was nothing bettered, but rather grew worse,
27 When she had heard of Jesus, came in the press behind, and touched his garment.
28 For she said, If I may touch but his clothes, I shall be whole.
29 And straightway the fountain of her blood was dried up; and she felt in her body that she was healed of that plague.
34 And he said unto her, Daughter, thy faith hath made thee whole;
1 عیسی به کوه زیتون رفت.
2 و بامدادان، بار دیگر به معبد آمد و همهٔ مردم نزد او گرد آمدند؛ پس او نشست و به ایشان تعلیم داد.
3 آنگاه کاتبان و فریسیان زنی را که در حین زنا گرفتار شده بود نزد او آوردند و او را در میان جمع قرار دادند.
4 و به او گفتند: ای استاد، این زن در حین ارتکاب زنا گرفتار شده است.
5 موسی در شریعت به ما حکم کرده است که چنین زنی باید سنگسار شود؛ اما تو چه می‌گویی؟
6 آنها این را گفتند تا او را بیازمایند و بهانه‌ای برای متهم کردنش بیابند. اما عیسی خم شد و با انگشت خود بر زمین چیزی نوشت، گویی که سخنانشان را نمی‌شنود.
7 چون آنها به پرسش خود اصرار ورزیدند، او برخاست و به ایشان گفت: هر یک از شما که بی‌گناه است، نخستین سنگ را به سوی او پرتاب کند.
8 و باز خم شد و بر زمین نوشت.
9 آنان چون این سخن را شنیدند، وجدانشان آنها را محکوم کرد و یک‌به‌یک، از بزرگ‌ترین تا کوچک‌ترین، آنجا را ترک کردند؛ و عیسی تنها ماند و آن زن همچنان در میان ایستاده بود.
10 عیسی برخاست و چون جز آن زن کسی را ندید، به او گفت: ای زن، آن مدعیان کجایند؟ آیا هیچ‌کس تو را محکوم نکرد؟
11 زن پاسخ داد: خداوندا، هیچ‌کس. عیسی به او گفت: من نیز تو را محکوم نمی‌کنم؛ برو و دیگر گناه مکن.
12 آنگاه عیسی بار دیگر با ایشان سخن گفت و فرمود: من نور جهان هستم؛ هر که از من پیروی کند، هرگز در تاریکی گام نخواهد نهاد، بلکه از نور حیات برخوردار خواهد شد.
1 Jesus went unto the mount of Olives.
2 And early in the morning he came again into the temple, and all the people came unto him; and he sat down, and taught them.
3 And the scribes and Pharisees brought unto him a woman taken in adultery; and when they had set her in the midst,
4 They say unto him, Master, this woman was taken in adultery, in the very act.
5 Now Moses in the law commanded us, that such should be stoned: but what sayest thou?
6 This they said, tempting him, that they might have to accuse him. But Jesus stooped down, and with his finger wrote on the ground, as though he heard them not.
7 So when they continued asking him, he lifted up himself, and said unto them, He that is without sin among you, let him first cast a stone at her.
8 And again he stooped down, and wrote on the ground.
9 And they which heard it, being convicted by their own conscience, went out one by one, beginning at the eldest, even unto the last: and Jesus was left alone, and the woman standing in the midst.
10 When Jesus had lifted up himself, and saw none but the woman, he said unto her, Woman, where are those thine accusers? hath no man condemned thee?
11 She said, No man, Lord. And Jesus said unto her, Neither do I condemn thee: go, and sin no more.
12 Then spake Jesus again unto them, saying, I am the light of the world: he that followeth me shall not walk in darkness, but shall have the light of life.
30 و خداوند، خدای خود را با تمام دل و با تمام جان و با تمام فکر و با تمام قوت خود محبت نما؛ این نخستین حکم است.
31 و دومین حکم شبیه آن است، یعنی: همسایه‌ات را همچون خویشتن محبت نما. هیچ حکم دیگری بزرگ‌تر از این‌ها نیست.
30 And thou shalt love the Lord thy God with all thy heart, and with all thy soul, and with all thy mind, and with all thy strength: this is the first commandment.
31 And the second is like, namely this, Thou shalt love thy neighbour as thyself. There is none other commandment greater than these.
16 زیرا خدا جهان را آن‌چنان محبت کرد که یگانه‌پسر خود را داد تا هر که به او ایمان آرد، هلاک نگردد، بلکه حیات جاودان یابد.
16 For God so loved the world, that he gave his only begotten Son, that whosoever believeth in him should not perish, but have everlasting life.
خداوند انسان را به صورت خویش آفرید تا بازتاب‌دهنده‌ی روح الهی باشد. از این رو، انسان واژه‌ای عام و فراگیر است؛ و جنسیت‌های مذکر، مؤنث و خنثی، مفاهیمی بشری محسوب می‌شوند. در یکی از زبان‌های باستانی، واژه‌ی انسان به عنوان مترادفِ ذهن نیز به کار می‌رود.
God made man in His own image, to reflect the divine Spirit. It follows that man is a generic term. Masculine, feminine, and neuter genders are human concepts. In one of the ancient languages the word for man is used also as the synonym of mind.
مردِ آرمانی با آفرینش، هوش و حقیقت هم‌سویی دارد؛ و زنِ آرمانی با حیات و عشق. در علم الهی، برای آنکه خداوند را مؤنث بدانیم، دلایل و شواهد معتبرتری در اختیار داریم تا برای آنکه او را مذکر بشماریم؛ زیرا عشق روشن‌ترین تصور را از ذات الهی به دست می‌دهد.
The ideal man corresponds to creation, to intelligence, and to Truth. The ideal woman corresponds to Life and to Love. In divine Science, we have not as much authority for considering God masculine, as we have for considering Him feminine, for Love imparts the clearest idea of Deity.
در تصاویر کهنِ برگرفته از متون مقدس، ماری را می‌بینیم که به دور درخت شناخت حلقه زده و با آدم و حوا سخن می‌گوید. این تصویر، مار را در حال ترغیب نخستین نیاکان ما به کسب شناختِ نیک و بد نشان می‌دهد؛ شناختی که نه از روح، بلکه از ماده — یا همان شر — حاصل می‌شود. این تصویرسازی همچنان از نظر ماهوی دقیق است، زیرا تصور رایج از انسان فانی — که کاریکاتوری مضحک از انسانِ خداست — خود زاییدهٔ دانش بشری یا نفسانیت، و صرفاً شاخه‌ای از ادراک مادی است.
اگر خطا را آشکار کنی، آن دروغ علیه خودت برمی‌گردد.
In old Scriptural pictures we see a serpent coiled around the tree of knowledge and speaking to Adam and Eve. This represents the serpent in the act of commending to our first parents the knowledge of good and evil, a knowledge gained from matter, or evil, instead of from Spirit. The portrayal is still graphically accurate, for the common conception of mortal man — a burlesque of God's man — is an outgrowth of human knowledge or sensuality, a mere offshoot of material sense.
Uncover error, and it turns the lie upon you.
تاریخِ خطا، روایتی رؤیاگونه است. این رؤیا نه واقعیت دارد، نه هوش و نه ذهن؛ ازاین‌رو، رؤیابین و رؤیا یکی هستند، چرا که هیچ‌یک نه حقیقت دارند و نه واقعیت.
The history of error is a dream-narrative. The dream has no reality, no intelligence, no mind; therefore the dreamer and dream are one, for neither is true nor real.
در فصل هفتم انجیل لوقا روایت شده است که عیسی روزی مهمانِ گرامیِ فریسی‌ای به نام شمعون بود؛ هرچند این شمعون با آن شمعونِ حواری تفاوت کامل داشت. هنگامی که آنان مشغول صرف غذا بودند، رویدادی غیرمنتظره رخ داد که گویی آن فضای ضیافتِ شرقی را برهم زد. زنی ناشناس وارد شد. این زن — که بعدها مریم مجدلیه نام گرفت — بی‌اعتنا به اینکه حضورش در چنین مکان و محفلی ممنوع بود (به‌ویژه با توجه به قوانین سخت‌گیرانه‌ی شریعتِ خاخامی که ورود او را به آنجا، درست همچون ورود یک پاریا یا نجسِ هندو به خانه‌ی یک برهمنِ عالی‌رتبه، غیرمجاز می‌ساخت) به سوی عیسی پیش آمد.
It is related in the seventh chapter of Luke's Gospel that Jesus was once the honored guest of a certain Pharisee, by name Simon, though he was quite unlike Simon the disciple. While they were at meat, an unusual incident occurred, as if to interrupt the scene of Oriental festivity. A "strange woman" came in. Heedless of the fact that she was debarred from such a place and such society, especially under the stern rules of rabbinical law, as positively as if she were a Hindoo pariah intruding upon the household of a high-caste Brahman, this woman (Mary Magdalene, as she has since been called) approached Jesus.
او کوزه‌ای مرمرین حاوی روغنی گران‌قیمت و معطر - شاید روغن صندل - که در شرق بسیار رایج است، با خود حمل می‌کرد. کوزه مهر و موم شده را شکست و پاهای عیسی را با روغن معطر کرد و آنها را با موهای بلند خود که مانند زنان هم طبقه‌اش، آزادانه روی شانه‌هایش آویزان بود، پاک کرد.
آیا عیسی زن را تحقیر کرد؟ آیا او از ستایش او بیزار بود؟ نه! او با دلسوزی به او نگاه می‌کرد. و این تمام ماجرا نبود. با دانستن اینکه اطرافیانش، به ویژه میزبانش، در دل‌هایشان چه می‌گویند - اینکه آنها تعجب می‌کنند که چرا این مهمان والامقام، به عنوان یک پیامبر، فوراً متوجه وضعیت غیراخلاقی زن نشده و از او نخواسته است که آنجا را ترک کند - با دانستن این موضوع، عیسی آنها را با یک داستان کوتاه یا تمثیل سرزنش کرد.
...و پس از آن با آن اعلامیه قابل توجه به زن گفت: "گناهان تو بخشیده شد."
She bore an alabaster jar containing costly and fragrant oil, — sandal oil perhaps, which is in such common use in the East. Breaking the sealed jar, she perfumed Jesus' feet with the oil, wiping them with her long hair, which hung loosely about her shoulders, as was customary with women of her grade.
Did Jesus spurn the woman? Did he repel her adoration? No! He regarded her compassionately. Nor was this all. Knowing what those around him were saying in their hearts, especially his host, — that they were wondering why, being a prophet, the exalted guest did not at once detect the woman's immoral status and bid her depart, — knowing this, Jesus rebuked them with a short story or parable.
…following it with that remarkable declaration to the woman, "Thy sins are forgiven."
بیایید علم را بپذیریم، از تمامی نظریه‌های مبتنی بر گواهی حواس دست بکشیم و الگوهای ناقص و آرمان‌های وهم‌آلود را رها کنیم؛ و بدین‌سان، تنها یک خدا و یک ذهن داشته باشیم—ذهنی که کامل است و الگوهای تعالیِ خویش را پدید می‌آورد.
بگذارید آن "مرد و زنی" که آفریدۀ خداست، پدیدار گردد.
حیات، همچون مسیح، "دیروز و امروز و تا ابد یکسان است." تشکیلات و زمان هیچ ارتباطی با حیات ندارند. می‌گویید: "دیشب خواب دیدم." چه اشتباه بزرگی! آن من همان روح است. خدا هرگز به خواب نمی‌رود و شبیهِ او نیز هرگز خواب نمی‌بیند. فانیان همان رویاپردازانِ آدم هستند.
Let us accept Science, relinquish all theories based on sense-testimony, give up imperfect models and illusive ideals; and so let us have one God, one Mind, and that one perfect, producing His own models of excellence.
Let the "male and female" of God's creating appear.
Life is, like Christ, "the same yesterday, and to-day, and forever." Organization and time have nothing to do with Life. You say, "I dreamed last night." What a mistake is that! The I is Spirit. God never slumbers, and His likeness never dreams. Mortals are the Adam dreamers.
انسانِ الهی که آفرینشی روحانی دارد، موجودی مادی و فانی نیست.
سرچشمه‌ی تمام تضادها و نابسامانی‌های بشری، همان رویای آدم یا خوابی عمیق بود که در آن، این پندارِ باطل شکل گرفت که حیات و هوش از ماده نشأت می‌گیرند و به آن بازمی‌گردند. این خطای همه‌خدایی— یا همان که مار خوانده می‌شود — همچنان بر خلافِ حقیقت پافشاری کرده و می‌گوید: "شما همچون خدایان خواهید شد"؛ بدین معنا که: من خطا را به اندازه‌ی حقیقت، واقعی و جاودان خواهم ساخت.
God's man, spiritually created, is not material and mortal.
The parent of all human discord was the Adam-dream, the deep sleep, in which originated the delusion that life and intelligence proceeded from and passed into matter. This pantheistic error, or so-called serpent, insists still upon the opposite of Truth, saying, "Ye shall be as gods;" that is, I will make error as real and eternal as Truth.
پسرِ آن مادرِ باکره، راهِ چاره‌ای برای وضعیتِ آدم — یا همان خطا — آشکار ساخت؛ و پولسِ رسول، این نبرد میانِ مفهومِ قدرتِ الهی و آن هوشمندیِ مادیِ اسطوره‌ای — موسوم به انرژی که در تقابل با روح قرار دارد — را تبیین می‌کند.
پولس در رساله خود به رومیان می‌گوید: "ذهنِ نفسانی، دشمنی با خداست؛ زیرا نه مطیعِ شریعتِ خداست و نه اصلاً می‌تواند باشد. پس کسانی که در قیدِ نفس هستند، نمی‌توانند خدا را خشنود سازند. اما شما در قیدِ نفس نیستید، بلکه در روح هستید، مشروط بر آنکه روحِ خدا در شما ساکن باشد."
The Son of the Virgin-mother unfolded the remedy for Adam, or error; and the Apostle Paul explains this warfare between the idea of divine power, which Jesus presented, and mythological material intelligence called energy and opposed to Spirit.
Paul says in his epistle to the Romans: "The carnal mind is enmity against God; for it is not subject to the law of God, neither indeed can be. So then they that are in the flesh cannot please God. But ye are not in the flesh, but in the Spirit, if so be that the spirit of God dwell in you."
ما تنها زمانی دانشمند مسیحی هستیم که از تکیه بر آنچه نادرست است دست بکشیم و حقیقت را دریابیم. تا زمانی که همه چیز را به خاطر مسیح رها نکنیم، دانشمند مسیحی نیستیم.
نیکی‌ای که انجام می‌دهید و در وجودتان متبلور می‌سازید، تنها قدرتِ قابل‌دستیابی را به شما می‌بخشد. شر، قدرت نیست؛ بلکه تقلیدی مضحک از نیروست که دیری نمی‌پاید تا ضعف خود را آشکار سازد و چنان سقوط کند که هرگز برنخیزد.
We are Christian Scientists, only as we quit our reliance upon that which is false and grasp the true. We are not Christian Scientists until we leave all for Christ.
The good you do and embody gives you the only power obtainable. Evil is not power. It is a mockery of strength, which erelong betrays its weakness and falls, never to rise.
عیسی آنگاه که از فرزندان خدا — و نه فرزندان آدمیان — سخن می‌گفت، فرمود: "پادشاهی خدا در درون شماست"؛ بدین معنا که حقیقت و محبت در انسانِ حقیقی حکم‌فرماست و این نشان می‌دهد که انسان، که به صورت خدا آفریده شده، از مقام خود سقوط نکرده و جاودانی است.
When speaking of God's children, not the children of men, Jesus said, "The kingdom of God is within you;" that is, Truth and Love reign in the real man, showing that man in God's image is unfallen and eternal.
انسان با درکِ ضدِ روحانیِ مادیت — یعنی همان طریقِ مسیح و حقیقت — و با بهره‌گیری از کلیدِ علم الهی، دروازه‌های بهشت را که باورهای بشری مسدود کرده‌اند، دوباره خواهد گشود.
Through discernment of the spiritual opposite of materiality, even the way through Christ, Truth, man will reopen with the key of divine Science the gates of Paradise which human beliefs have closed.
وظایف روزانه
توسط مری بیکر ادی
نماز روزانه
وظیفه هر عضو این کلیسا است که هر روز نماز بخواند: "پادشاهی تو آمده است" بگذارید سلطنت حقیقت ، زندگی و عشق الهی در من تثبیت شود و همه گناهان من را از بین ببرد. و ممکن است کلام تو محبتهای همه بشریت را غنی کند ، و بر آنها حکومت کند!
کتابچه راهنمای کلیسا ، ماده 8 ، بخش 4
قانونی برای انگیزه ها و اعمال
نه خصومت و نه دلبستگی شخصی نباید انگیزه ها یا اعمال اعضای کلیسای مادر را تحریک کند. در علم ، عشق الهی به تنهایی بر بشر حکومت می کند. و یک دانشمند مسیحی امکانات شیرین عشق را ، در سرزنش گناه ، برادری واقعی ، خیرخواهی و گذشت ، منعکس می کند. اعضای این کلیسا باید روزانه تماشا کنند و دعا کنند تا از شر هر گونه شر ، از پیشگویی ، قضاوت ، محکومیت ، مشاوره ، تأثیرگذاری یا تأثیرگذاری اشتباه خلاص شوند.
کتابچه راهنمای کلیسا ، ماده 8 ، بخش 1
هشدار به وظیفه
این وظیفه هر عضو این کلیسا است که روزانه از خود در برابر پیشنهادات ذهنی تهاجمی دفاع کند و فراموش نشود و وظیفه خود را در قبال خدا ، رهبر خود و بشر فراموش نکند. با کارهای او قضاوت خواهد شد ، - و توجیه یا محکوم خواهد شد.
کتابچه راهنمای کلیسا ، ماده 8 ، بخش 6