یکشنبه، ژانویه 11، 2026
پس چون کاهن اعظم بزرگی داریم که به آسمانها رفته است، یعنی عیسی پسر خدا، بیایید به اعتراف خود محکم بچسبیم.۔
“Seeing then that we have a great high priest, that is passed into the heavens, Jesus the Son of God, let us hold fast our profession.”
1 زیرا هر کاهن اعظمی که از میان آدمیان گرفته شده، برای آدمیان در امور مربوط به خدا منصوب میشود تا هدایا و قربانیهایی برای گناهان تقدیم کند:
2 چه کسی میتواند بر نادانان و گمراهان شفقت کند؟ زیرا خود او نیز در ضعف گرفتار است.
5 مسیح خود را به مقام کاهن اعظم بودن مفتخر نکرد، بلکه او که به او گفت: تو پسر من هستی، امروز تو را زادهام.
6 همانطور که در جای دیگر نیز میگوید: تو تا ابد کاهن هستی، پس از رتبه ملکیصدق.
7 که در ایام جسم خود، هنگامی که با فریاد شدید و اشکها به سوی او که قادر به نجات او از مرگ بود دعا و تضرع کرد و از آنچه میترسد مستجاب شد.
8 اگرچه او پسر بود، اما اطاعت را از طریق رنجهایی که کشید آموخت.
9 و چون کامل شد، برای همه کسانی که از او اطاعت میکنند، نجات ابدی را به ارمغان آورد.
1. For every high priest taken from among men is ordained for men in things pertaining to God, that he may offer both gifts and sacrifices for sins:
2. Who can have compassion on the ignorant, and on them that are out of the way; for that he himself also is compassed with infirmity.
5. Christ glorified not himself to be made an high priest; but he that said unto him, Thou art my Son, to day have I begotten thee.
6. As he saith also in another place, Thou art a priest for ever after the order of Melchisedec.
7. Who in the days of his flesh, when he had offered up prayers and supplications with strong crying and tears unto him that was able to save him from death, and was heard in that he feared;
8. Though he were a Son, yet learned he obedience by the things which he suffered;
9. And being made perfect, he became the author of eternal salvation unto all them that obey him.
د درس خطبه
13 و اگر به فرمانهایی که امروز به شما میدهم، با دقت گوش فرا دهید، یعنی خداوند، خدای خود را دوست بدارید و با تمام دل و جان خود او را خدمت کنید، چنین خواهد شد:
14 باران زمین شما را، باران اول و باران آخر را در موسمش به شما خواهم داد تا غله و شراب و روغن خود را جمع کنید.
15 و در مزارع شما علف برای دامهایتان خواهم فرستاد تا بخورید و سیر شوید.
16 مراقب خود باشید که دلتان فریب نخورد و از راه خود منحرف نشوید و خدایان دیگر را عبادت و پرستش نکنید.
17 آنگاه خشم خداوند بر شما افروخته شود و آسمان را ببندد تا بارانی نبارد و زمین میوه خود را ندهد و مبادا از زمین نیکویی که خداوند به شما میدهد، به زودی هلاک شوید.
18 پس این سخنان مرا در دل و جان خود جای دهید و آنها را همچون نشانهای بر دست خود ببندید تا همچون پیشانیبند در میان چشمانتان باشد.
19 و آنها را به فرزندانتان بیاموزید و هنگام نشستن در خانه و رفتن به راه، هنگام خوابیدن و برخاستن از آنها سخن بگویید.
20 و آنها را بر بامِ درِ خانه و بر دروازههایتان بنویسید.
21 تا روزهای شما و فرزندانتان در سرزمینی که خداوند برای پدرانتان سوگند یاد کرد که به آنها بدهد، مانند روزهای آسمان بر روی زمین، طولانی شود.
13 And it shall come to pass, if ye shall hearken diligently unto my commandments which I command you this day, to love the Lord your God, and to serve him with all your heart and with all your soul,
14 That I will give you the rain of your land in his due season, the first rain and the latter rain, that thou mayest gather in thy corn, and thy wine, and thine oil.
15 And I will send grass in thy fields for thy cattle, that thou mayest eat and be full.
16 Take heed to yourselves, that your heart be not deceived, and ye turn aside, and serve other gods, and worship them;
17 And then the Lord’s wrath be kindled against you, and he shut up the heaven, that there be no rain, and that the land yield not her fruit; and lest ye perish quickly from off the good land which the Lord giveth you.
18 Therefore shall ye lay up these my words in your heart and in your soul, and bind them for a sign upon your hand, that they may be as frontlets between your eyes.
19 And ye shall teach them your children, speaking of them when thou sittest in thine house, and when thou walkest by the way, when thou liest down, and when thou risest up.
20 And thou shalt write them upon the door posts of thine house, and upon thy gates:
21 That your days may be multiplied, and the days of your children, in the land which the Lord sware unto your fathers to give them, as the days of heaven upon the earth.
17 در روز اول عید فطیر، شاگردان نزد عیسی آمده، به او گفتند: «کجا میخواهی برای خوردن عید فصح برای تو آماده کنیم؟
18 و گفت: نزد چنین مردی به شهر برو و به او بگو: استاد می گوید: وقت من نزدیک است. من عید فصح را در خانه تو با شاگردانم برگزار خواهم کرد.
19 و شاگردان چنان کردند که عیسی آنها را مقرر کرده بود. و عید فصح را آماده کردند.
26 و چون مشغول خوردن بودند، عیسی نان را گرفت و برکت داد و پاره کرد و به شاگردان داد و گفت: بگیرید، بخورید. این بدن من است
27 پس جام را گرفت و شکر کرد و به آنها داد و گفت: همه از آن بنوشید.
29 اما من به شما می گویم که از این پس از این میوه انگور تا آن روز که آن را در ملکوت پدرم با شما نو بنوشم نخواهم نوشید.
17 Now the first day of the feast of unleavened bread the disciples came to Jesus, saying unto him, Where wilt thou that we prepare for thee to eat the passover?
18 And he said, Go into the city to such a man, and say unto him, The Master saith, My time is at hand; I will keep the passover at thy house with my disciples.
19 And the disciples did as Jesus had appointed them; and they made ready the passover.
26 And as they were eating, Jesus took bread, and blessed it, and brake it, and gave it to the disciples, and said, Take, eat; this is my body.
27 And he took the cup, and gave thanks, and gave it to them, saying, Drink ye all of it;
28 For this is my blood of the new testament, which is shed for many for the remission of sins.
29 But I say unto you, I will not drink henceforth of this fruit of the vine, until that day when I drink it new with you in my Father’s kingdom.
19 پس بروید و همه امتها را شاگرد سازید و ایشان را به نام پدر و پسر و روحالقدس تعمید دهید.
20 به ایشان تعلیم دهید که هر آنچه به شما فرمان دادهام، رعایت کنند. و اینک، من همیشه تا انقضای عالم با شما هستم. آمین.
19 Go ye therefore, and teach all nations, baptizing them in the name of the Father, and of the Son, and of the Holy Ghost:
20 Teaching them to observe all things whatsoever I have commanded you: and, lo, I am with you alway, even unto the end of the world. Amen.
12 و به دست رسولان نشانهها و شگفتیهای بسیاری در میان مردم پدید آمد. (و همه با هم در ایوان سلیمان بودند.
14 و مؤمنان بیشتر به خداوند افزوده می شدند، مردان و زنان بسیاری.)
15 به طوری که بیماران را به خیابان ها آوردند و بر تخت ها و کاناپه ها گذاشتند تا حداقل سایه پطرس که از آنجا می گذشت بر برخی از آنها سایه افکند.
16 انبوهی نیز از شهرهای اطراف به اورشلیم آمدند و مریضان و مبتلایان به ارواح ناپاک را آوردند و همه شفا یافتند.
17 آنگاه کاهن اعظم و همه کسانی که با او بودند (که فرقه صدوقیان است) برخاستند و پر از خشم شدند.
18 و دست خود را بر رسولان نهادند و آنها را در زندان عمومی گذاشتند.
19 اما فرشته خداوند شبانه درهای زندان را باز کرد و آنها را بیرون آورد و گفت:
20 برو، بایست و تمام سخنان این زندگی را در معبد برای مردم بگو.
21 و چون این را شنیدند، صبح زود وارد معبد شدند و تعلیم دادند. اما کاهن اعظم و کسانی که با او بودند آمدند، شورا و جمیع مجلس سنای بنی اسرائیل را فراخواندند و به زندان فرستادند تا آنها را بیاورند.
22 اما وقتی مأموران آمدند و آنها را در زندان نیافتند، برگشتند و گفتند:
23 گفت: زندان واقعاً ما را با امنیت کامل بسته بودیم و نگهبانان بیرون درها ایستاده بودند، اما وقتی باز شدیم، کسی را در داخل نیافتیم.
25 آنگاه یکی آمد و به آنها خبر داد و گفت: اینک مردانی که شما زندانی کردهاید، در معبد ایستادهاند و به مردم تعلیم میدهند.
26 سپس ناخدا با افسران رفت و آنها را بدون خشونت آورد، زیرا از مردم می ترسیدند که مبادا سنگسار شوند.
27 و چون آنها را آوردند، به محضر شورا گذاشتند و کاهن اعظم از آنها پرسید:
28 گفت: آیا ما به شما دستور ندادیم که به این نام تعلیم ندهید؟ و اینک اورشلیم را با تعالیم خود پر کرده اید و می خواهید خون این مرد را بر ما بیاورید.
29 آنگاه پطرس و حواریون دیگر پاسخ دادند و گفتند: ما باید از خدا اطاعت کنیم تا مردم.
30 خدای پدران ما، عیسی را که شما کشتید و به دار آویختید، برخیزانید.
31 خدا او را با دست راست خود بالا برده تا سرور و نجاتدهنده باشد، تا توبه و آمرزش گناهان را به اسرائیل عطا کند.
32 و ما شاهدان او بر این امور هستیم؛ و همچنین روحالقدس که خدا او را به کسانی که از او اطاعت میکنند، عطا کرده است.
12 And by the hands of the apostles were many signs and wonders wrought among the people; (and they were all with one accord in Solomon’s porch.
14 And believers were the more added to the Lord, multitudes both of men and women.)
15 Insomuch that they brought forth the sick into the streets, and laid them on beds and couches, that at the least the shadow of Peter passing by might overshadow some of them.
16 There came also a multitude out of the cities round about unto Jerusalem, bringing sick folks, and them which were vexed with unclean spirits: and they were healed every one.
17 Then the high priest rose up, and all they that were with him, (which is the sect of the Sadducees,) and were filled with indignation,
18 And laid their hands on the apostles, and put them in the common prison.
19 But the angel of the Lord by night opened the prison doors, and brought them forth, and said,
20 Go, stand and speak in the temple to the people all the words of this life.
21 And when they heard that, they entered into the temple early in the morning, and taught. But the high priest came, and they that were with him, and called the council together, and all the senate of the children of Israel, and sent to the prison to have them brought.
22 But when the officers came, and found them not in the prison, they returned, and told,
23 Saying, The prison truly found we shut with all safety, and the keepers standing without before the doors: but when we had opened, we found no man within.
25 Then came one and told them, saying, Behold, the men whom ye put in prison are standing in the temple, and teaching the people.
26 Then went the captain with the officers, and brought them without violence: for they feared the people, lest they should have been stoned.
27 And when they had brought them, they set them before the council: and the high priest asked them,
28 Saying, Did not we straitly command you that ye should not teach in this name? and, behold, ye have filled Jerusalem with your doctrine, and intend to bring this man’s blood upon us.
29 Then Peter and the other apostles answered and said, We ought to obey God rather than men.
30 The God of our fathers raised up Jesus, whom ye slew and hanged on a tree.
31 Him hath God exalted with his right hand to be a Prince and a Saviour, for to give repentance to Israel, and forgiveness of sins.
32 And we are his witnesses of these things; and so is also the Holy Ghost, whom God hath given to them that obey him.
16 ندانید که هر که خود را بندگان او اطاعت کنید، بندگان او هستید که از او اطاعت کنید. از گناه تا مرگ، یا از اطاعت برای عدالت؟
17 اما خدا را شکر که شما بنده گناه بودید، اما از صمیم قلب از آن تعالیمی که به شما ابلاغ شد اطاعت کردید.
18 پس از آن که از گناه رهایی یافتید، بندگان عدالت شدید.
16 Know ye not, that to whom ye yield yourselves servants to obey, his servants ye are to whom ye obey; whether of sin unto death, or of obedience unto righteousness?
17 But God be thanked, that ye were the servants of sin, but ye have obeyed from the heart that form of doctrine which was delivered you.
18 Being then made free from sin, ye became the servants of righteousness.
ذهن الهی به درستی اطاعت، محبت و قدرت کامل انسان را میطلبد. هیچ گونه قید و شرطی برای وفاداری کمتر قائل نیست. اطاعت از حقیقت به انسان قدرت و نیرو میبخشد. تسلیم شدن در برابر خطا، به طور غیرمستقیم باعث از دست دادن قدرت میشود.
Divine Mind rightly demands man's entire obedience, affection, and strength. No reservation is made for any lesser loyalty. Obedience to Truth gives man power and strength. Submission to error superinduces loss of power.
آنچه ما بیش از همه به آن نیاز داریم، دعایی است که اشتیاق وافر برای رشد در فیض الهی را در خود دارد و با صبر، فروتنی، عشق و اعمال نیک ابراز میشود. پیروی از فرامین استادمان و پیروی از الگوی او، دین واقعی ما به اوست و تنها گواه شایستهی قدردانی ما از تمام کارهایی است که او انجام داده است. عبادت ظاهری به خودی خود برای ابراز قدردانی صادقانه و صمیمانه کافی نیست، زیرا او فرموده است: "اگر مرا دوست دارید، فرامین مرا نگه دارید."
تلاش همیشگی برای همیشه خوب بودن، دعای بیوقفه است. انگیزههای آن در برکاتی که به همراه دارند، آشکار میشود - برکاتی که حتی اگر با کلمات قابل شنیدن تصدیق نشوند، شایستگی ما را برای سهیم بودن در عشق گواهی میدهند.
دعای قابل شنیدن هرگز نمیتواند کارهای درک معنوی را که باعث تجدید حیات میشود، انجام دهد. اما دعای خاموش، هوشیاری و اطاعت خالصانه ما را قادر میسازد تا از الگوی عیسی پیروی کنیم.
What we most need is the prayer of fervent desire for growth in grace, expressed in patience, meekness, love, and good deeds. To keep the commandments of our Master and follow his example, is our proper debt to him and the only worthy evidence of our gratitude for all that he has done. Outward worship is not of itself sufficient to express loyal and heartfelt gratitude, since he has said: "If ye love me, keep my commandments."
The habitual struggle to be always good is unceasing prayer. Its motives are made manifest in the blessings they bring, — blessings which, even if not acknowledged in audible words, attest our worthiness to be partakers of Love.
Audible prayer can never do the works of spiritual understanding, which regenerates; but silent prayer, watchfulness, and devout obedience enable us to follow Jesus' example.
در روم باستان، یک سرباز ملزم به سوگند وفاداری به ژنرال خود بود. کلمه لاتین برای این سوگند، راز مقدس بود و کلمه انگلیسی ما، راز مقدس، از آن گرفته شده است. در میان یهودیان، رسم باستانی این بود که صاحب ضیافت به هر مهمان یک فنجان شراب بدهد. اما عشای ربانی، سوگند یک سرباز رومی را یادآوری نمیکند، و شرابی که در مناسبتهای شاد و در مناسک یهودی استفاده میشد، جام پروردگار ما نبود. جام، تجربه تلخ او را نشان میدهد - جامی که او دعا میکرد از او دور شود، اگرچه او با تسلیم مقدس به فرمان الهی تعظیم میکرد.
"هنگامی که آنها مشغول خوردن بودند، عیسی نان را برداشت و آن را برکت داد و پاره کرد و به شاگردان داد و گفت: بگیرید، بخورید؛ این بدن من است. و او جام را گرفت و شکر کرد و به آنها داد و گفت: همه شما از آن بنوشید."
اگر آیین مقدس به استفاده از نان و شراب محدود شود، معنای واقعی آن از نظر معنوی از بین میرود. شاگردان غذا خورده بودند، اما عیسی دعا کرد و به آنها نان داد. این کار از نظر لغوی احمقانه میبود؛ اما از نظر معنای معنوی، طبیعی و زیبا بود. عیسی دعا کرد؛ او از حواس مادی کناره گرفت تا قلب خود را با دیدگاههای روشنتر و معنویتر تازه کند.
In ancient Rome a soldier was required to swear allegiance to his general. The Latin word for this oath was sacramentum, and our English word sacrament is derived from it. Among the Jews it was an ancient custom for the master of a feast to pass each guest a cup of wine. But the Eucharist does not commemorate a Roman soldier's oath, nor was the wine, used on convivial occasions and in Jewish rites, the cup of our Lord. The cup shows forth his bitter experience, — the cup which he prayed might pass from him, though he bowed in holy submission to the divine decree.
"As they were eating, Jesus took bread, and blessed it and brake it, and gave it to the disciples, and said, Take, eat; this is my body. And he took the cup, and gave thanks, and gave it to them saying, Drink ye all of it."
The true sense is spiritually lost, if the sacrament is confined to the use of bread and wine. The disciples had eaten, yet Jesus prayed and gave them bread. This would have been foolish in a literal sense; but in its spiritual signification, it was natural and beautiful. Jesus prayed; he withdrew from the material senses to refresh his heart with brighter, with spiritual views.
آیا همه کسانی که به یاد عیسی نان میخورند و شراب مینوشند، واقعاً حاضرند جام او را بنوشند، صلیب او را بردارند و همه چیز را برای اصل مسیح کنار بگذارند؟ پس چرا این الهام را به یک آیین مرده نسبت میدهیم، به جای اینکه با بیرون راندن خطا و "مقدس و مقبول خدا" کردن بدن، نشان دهیم که حقیقت به درک رسیده است؟ اگر مسیح، حقیقت، با اثبات به ما رسیده است، هیچ بزرگداشت دیگری لازم نیست، زیرا اثبات، عمانوئیل یا خدا با ماست؛ و اگر دوستی با ماست، چرا به یادبود آن دوست نیاز داریم؟
Are all who eat bread and drink wine in memory of Jesus willing truly to drink his cup, take his cross, and leave all for the Christ-principle? Then why ascribe this inspiration to a dead rite, instead of showing, by casting out error and making the body "holy, acceptable unto God," that Truth has come to the understanding? If Christ, Truth, has come to us in demonstration, no other commemoration is requisite, for demonstration is Immanuel, or God with us; and if a friend be with us, why need we memorials of that friend?
از طریق تمام تجربیات شاگردان، آنها معنویتر شدند و آنچه استاد آموخته بود را بهتر درک کردند. رستاخیز او، رستاخیز آنها نیز بود. این رستاخیز به آنها کمک کرد تا خود و دیگران را از کسالت معنوی و اعتقاد کورکورانه به خدا به درک امکانات بینهایت ارتقا دهند. آنها به این تسریع نیاز داشتند، زیرا به زودی استاد عزیزشان دوباره در قلمرو معنوی واقعیت ظهور میکرد و بسیار فراتر از درک آنها صعود میکرد. به عنوان پاداش وفاداریاش، او در آن تغییری که از آن زمان به عنوان عروج نامیده شده است، در حس مادی ناپدید میشد.
Through all the disciples experienced, they became more spiritual and understood better what the Master had taught. His resurrection was also their resurrection. It helped them to raise themselves and others from spiritual dulness and blind belief in God into the perception of infinite possibilities. They needed this quickening, for soon their dear Master would rise again in the spiritual realm of reality, and ascend far above their apprehension. As the reward for his faithfulness, he would disappear to material sense in that change which has since been called the ascension.
غسل تعمید ما تطهیر از هرگونه خطا است. کلیسای ما بر اساس اصل الهی، عشق، بنا شده است. ما تنها زمانی میتوانیم با این کلیسا متحد شویم که از روح تازه متولد شده باشیم، زمانی که با به بار آوردن میوههای عشق، به حیاتی که حقیقت است و حقیقتی که زندگی است، دست یابیم - بیرون راندن خطا و شفای بیماران. عشای ربانی ما ارتباط معنوی با خدای واحد است. نان ما، "که از آسمان نازل میشود"، حقیقت است. جام ما صلیب است. شراب ما الهام عشق است، جرعهای که استاد ما نوشید و به پیروانش توصیه کرد.
Our baptism is a purification from all error. Our church is built on the divine Principle, Love. We can unite with this church only as we are new-born of Spirit, as we reach the Life which is Truth and the Truth which is Life by bringing forth the fruits of Love, — casting out error and healing the sick. Our Eucharist is spiritual communion with the one God. Our bread, "which cometh down from heaven," is Truth. Our cup is the cross. Our wine the inspiration of Love, the draught our Master drank and commended to his followers.
پیروان ادعایی عیسی چه زمانی یاد خواهند گرفت که در تمام راههایش از او تقلید کنند و از کارهای عظیم او تقلید کنند؟ کسانی که شهادت آن مرد صالح را فراهم کردند، با کمال میل حرفه مقدس او را به یک سکوی تعلیماتی ناقص تبدیل میکردند. باشد که مسیحیان امروز اهمیت عملیتر آن حرفه را بپذیرند! این امکان وجود دارد - بله، این وظیفه و امتیاز هر کودک، مرد و زن است - که تا حدی با نشان دادن حقیقت و زندگی، سلامتی و تقدس، از الگوی استاد پیروی کنند. مسیحیان ادعا میکنند که پیروان او هستند، اما آیا از او به روشی که او دستور داده است پیروی میکنند؟ این دستورات ضروری را بشنوید: "پس شما کامل باشید، همانطور که پدر شما که در آسمان است کامل است!" "به تمام جهان بروید و انجیل را به هر موجودی موعظه کنید!" "بیماران را شفا دهید!"
When will Jesus' professed followers learn to emulate him in all his ways and to imitate his mighty works? Those who procured the martyrdom of that righteous man would gladly have turned his sacred career into a mutilated doctrinal platform. May the Christians of to-day take up the more practical import of that career! It is possible, — yea, it is the duty and privilege of every child, man, and woman, — to follow in some degree the example of the Master by the demonstration of Truth and Life, of health and holiness. Christians claim to be his followers, but do they follow him in the way that he commanded? Hear these imperative commands: "Be ye therefore perfect, even as your Father which is in heaven is perfect!" "Go ye into all the world, and preach the gospel to every creature!" "Heal the sick!"
او در گواهی بر مأموریت الهی خود، اثبات کرد که زندگی، حقیقت و عشق، بیماران و گناهکاران را شفا میدهد و بر مرگ از طریق ذهن، نه ماده، پیروز میشود. این بالاترین دلیلی بود که او میتوانست از عشق الهی ارائه دهد.
In witness of his divine commission, he presented the proof that Life, Truth, and Love heal the sick and the sinning, and triumph over death through Mind, not matter. This was the highest proof he could have offered of divine Love.
ایده جاودانه حقیقت، قرنها را درنوردیده و بیماران و گناهکاران را زیر بالهای خود جمع میکند. امید خسته من تلاش میکند تا آن روز مبارک را تحقق بخشد، روزی که انسان علم مسیح را بشناسد و همسایه خود را مانند خود دوست بدارد - زمانی که او قدرت مطلق خدا و قدرت شفابخش عشق الهی را در آنچه برای بشریت انجام داده و انجام میدهد، درک کند. وعدهها محقق خواهند شد. زمان ظهور مجدد شفای الهی در تمام دوران است؛ و هر کس که تمام وجود زمینی خود را بر محراب علم الهی بگذارد، اکنون از جام مسیح مینوشد و به روح و قدرت شفای مسیحی مجهز شده است.
Truth's immortal idea is sweeping down the centuries, gathering beneath its wings the sick and sinning. My weary hope tries to realize that happy day, when man shall recognize the Science of Christ and love his neighbor as himself, — when he shall realize God's omnipotence and the healing power of the divine Love in what it has done and is doing for mankind. The promises will be fulfilled. The time for the reappearing of the divine healing is throughout all time; and whosoever layeth his earthly all on the altar of divine Science, drinketh of Christ's cup now, and is endued with the spirit and power of Christian healing.
وظایف روزانه
توسط مری بیکر ادی
نماز روزانه
وظیفه هر عضو این کلیسا است که هر روز نماز بخواند: "پادشاهی تو آمده است" بگذارید سلطنت حقیقت ، زندگی و عشق الهی در من تثبیت شود و همه گناهان من را از بین ببرد. و ممکن است کلام تو محبتهای همه بشریت را غنی کند ، و بر آنها حکومت کند!
کتابچه راهنمای کلیسا ، ماده 8 ، بخش 4
قانونی برای انگیزه ها و اعمال
نه خصومت و نه دلبستگی شخصی نباید انگیزه ها یا اعمال اعضای کلیسای مادر را تحریک کند. در علم ، عشق الهی به تنهایی بر بشر حکومت می کند. و یک دانشمند مسیحی امکانات شیرین عشق را ، در سرزنش گناه ، برادری واقعی ، خیرخواهی و گذشت ، منعکس می کند. اعضای این کلیسا باید روزانه تماشا کنند و دعا کنند تا از شر هر گونه شر ، از پیشگویی ، قضاوت ، محکومیت ، مشاوره ، تأثیرگذاری یا تأثیرگذاری اشتباه خلاص شوند.
کتابچه راهنمای کلیسا ، ماده 8 ، بخش 1
هشدار به وظیفه
این وظیفه هر عضو این کلیسا است که روزانه از خود در برابر پیشنهادات ذهنی تهاجمی دفاع کند و فراموش نشود و وظیفه خود را در قبال خدا ، رهبر خود و بشر فراموش نکند. با کارهای او قضاوت خواهد شد ، - و توجیه یا محکوم خواهد شد.
کتابچه راهنمای کلیسا ، ماده 8 ، بخش 6