8 مترسید و نترسید. آیا از آن زمان به شما نگفته‌ام و اعلام نکرده‌ام؟ شما شاهدان من هستید. آیا خدایی غیر از من هست؟ آری، خدایی نیست؛ من کسی را نمی‌شناسم.

21 ای یعقوب و اسرائیل، اینها را به یاد آورید؛ زیرا تو بنده من هستی: من تو را آفریده‌ام؛ تو بنده من هستی: ای اسرائیل، تو از من فراموش نخواهی شد.

22 من گناهان تو را مانند ابری غلیظ و گناهان تو را مانند ابری محو کرده‌ام. به سوی من بازگردید؛ زیرا تو را نجات داده‌ام.

23 ای آسمان‌ها، سرود بخوانید، زیرا خداوند این کار را کرده است. ای قسمت‌های پست زمین، فریاد بزنید. ای کوه‌ها، ای جنگل‌ها و هر درختی که در آن است، فریاد بزنید: زیرا خداوند یعقوب را نجات داده و خود را در اسرائیل جلال داده است.

28 او چوپان من است و تمام لذت مرا به جا خواهد آورد و به اورشلیم خواهد گفت: تو ساخته خواهی شد. و به سوی معبد، پایه و اساس تو نهاده خواهد شد.

1 . متی 23: 9 (تماس بگیرید)

9 ... هیچ‌کس را بر روی زمین پدر خود مخوانید، زیرا پدر شما یکی است که در آسمان است.

2 . حزقی ایل 1: 3 (به 1،) 1 (آسمان‌ها)، 4، 28 (این)

3 کلام خداوند به طور واضح بر حزقیال کاهن نازل شد:

1 ... آسمان گشوده شد و من رؤیاهایی از خدا دیدم.

4 و نگاه کردم و اینک گردبادی از شمال آمد، ابری بزرگ و آتشی که خود را می‌پوشاند، و درخشندگی‌ای در اطراف آن بود، و از میان آن، مانند رنگ کهربا، از میان آتش.

28 این منظره‌ی شباهت جلال خداوند بود. و چون آن را دیدم، به روی خود افتادم و صدای کسی را شنیدم که سخن می‌گفت.

3 . حزقی ایل 2: 2-6، 8 (به:)

2 و چون با من سخن گفت، روح بر من داخل شد و مرا بر پای‌هایم برپا داشت، چنانکه او را که با من سخن گفت شنیدم.

3 و به من گفت: ای پسر انسان، من تو را نزد بنی‌اسرائیل می‌فرستم، نزد قومی سرکش که بر من سرکشی کرده‌اند. ایشان و پدرانشان تا به امروز بر من عصیان ورزیده‌اند.

4 زیرا ایشان فرزندانی گستاخ و سنگدل هستند. من تو را نزد ایشان می‌فرستم و به ایشان بگو: خداوند یهوه چنین می‌گوید.

5 و ایشان، چه بشنوند و چه نپذیرند، زیرا خاندانی سرکش هستند، خواهند دانست که در میان ایشان نبی‌ای بوده است.

6 و تو، ای پسر انسان، از ایشان مترس و از سخنانشان بیم مدار، اگرچه خارها و خارها با تو باشند و در میان عقرب‌ها ساکن باشی. از سخنانشان مترس و از چهره‌هایشان هراسان مباش، اگرچه خاندانی سرکش باشند.

8 اما تو ای پسر انسان، به آنچه به تو می‌گویم گوش کن: مانند آن خاندان یاغی سرکش مباش.

4 . حزقی ایل 34: 1، 2، 4، 5، 6 (و هیچ کدام)، 9، 12، 14 (به:)، 25 (به:)، 26 (به ؛)، 30 (به 1،)

1 و کلام خداوند بر من نازل شد و گفت:

2 ای پسر انسان، علیه شبانان اسرائیل نبوت کن، نبوت کن و به ایشان بگو: خداوند متعال به شبانان چنین می‌گوید: وای بر شبانان اسرائیل که خود را می‌چرانند! آیا شبانان نباید گله‌ها را چرانند؟

4 آیا بیماران را تقویت نکردید، و بیمار را شفا ندادید، و شکسته را نبستید، و رانده شده را باز نیاوردید، و گمشده را نجویید، بلکه با زور و ظلم بر آنها حکومت کردید.

5 و آنها پراکنده شدند، زیرا شبانی وجود ندارد: و هنگامی که پراکنده شدند، خوراک همه حیوانات صحرا شدند.

6 ... و هیچ کس آنها را جستجو و طلب نکرد.

9 بنابراین، ای شبانان، کلام خداوند را بشنوید.

12 همانطور که شبانی در روزی که در میان گوسفندان پراکنده خود است، گله خود را جستجو می‌کند. پس من گوسفندانم را خواهم جست و آنها را از هر جایی که در روز ابری و تاریک پراکنده شده‌اند، رهایی خواهم داد.

14 من آنها را در مرتع نیکو خواهم چراند و آغل آنها بر فراز کوه‌های بلند اسرائیل خواهد بود.

25 و با آنها عهد صلح خواهم بست و حیوانات موذی را از زمین نابود خواهم کرد.

26 و آنها و اطراف کوه خود را برکت خواهم داد.

30 پس خواهند دانست که من یهوه خدای آنها با آنها هستم.

5 . یوحنا 8: 1، 2، 12 (گفتن)، 28 (من انجام می‌دهم)، 29

1 عیسی به کوه زیتون رفت.

2 و صبح زود دوباره به معبد آمد و همه مردم نزد او آمدند؛ و او نشست و به آنها تعلیم داد.

12 ... و گفت: «من نور جهان هستم. کسی که از من پیروی کند، در تاریکی راه نخواهد رفت، بلکه نور حیات را خواهد داشت.»

28 من از خود کاری نمی‌کنم، بلکه همانطور که پدرم به من آموخته است، این چیزها را می‌گویم.

29 و کسی که مرا فرستاده است با من است: پدر مرا تنها نگذاشته است؛ زیرا من همیشه کارهایی را انجام می‌دهم که او را خشنود می‌سازد.

6 . یوحنا 10: 7 (به راستی)، 9 (توسط)، 10 ) من (، 14-16، 27-30

7 آمین، آمین، به شما می‌گویم، من درِ گوسفندان هستم.

9 ... هر که از من داخل شود، نجات خواهد یافت و به درون و بیرون خواهد رفت و چراگاه خواهد یافت.

10 من آمده‌ام تا ایشان حیات داشته باشند و از آن فراوانتر بهره‌مند شوند.

14 من چوپان نیکو هستم و گوسفندان خود را می‌شناسم و گوسفندان من مرا می‌شناسند.

15 همانطور که پدر مرا می‌شناسد، من نیز پدر را می‌شناسم و جان خود را برای گوسفندان می‌دهم.

16 و گوسفندان دیگری دارم که از این گله نیستند. آنها را نیز باید بیاورم و صدای مرا خواهند شنید و یک گله و یک چوپان خواهد بود.

27 گوسفندان من صدای مرا می‌شنوند و من آنها را می‌شناسم و آنها از من پیروی می‌کنند.

28 و من به آنها حیات جاودان می‌دهم و هرگز هلاک نخواهند شد و هیچ‌کس آنها را از دست من نخواهد گرفت.

29 پدر من که به من داده است، از همه بزرگتر است. و هیچ کس نمی‌تواند آنها را از دست پدر من بگیرد.

30 من و پدر یکی هستیم.

7 . متی 25: 34 (بیا)

34 بیایید، ای برکت‌یافتگان از پدر من، و پادشاهی‌ای را که از آغاز جهان برای شما آماده شده است، به میراث گیرید.

8 . 1پطرس 5: 2 (به 1)، 3، 4

2 گله خدا را که در میان شماست، چرانید و بر آن نظارت کنید، نه از روی اجبار، بلکه با میل و رغبت؛

3 نه چون اربابان میراث خدا باشید، بلکه چون نمونه‌هایی برای گله باشید.

4 و چون شبان اعظم ظاهر شود، تاج جلالی را خواهید یافت که هرگز پژمرده نمی‌شود.

1 . 361: 16-18

همانطور که قطره آب با اقیانوس یکی است، پرتو نور با خورشید یکی است، به همین ترتیب خدا و انسان، پدر و پسر، در وجود یکی هستند.

2 . 63 : 5 (در) -11

در علم، انسان فرزند روح است. زیبایی، خوبی و پاکی، تبار او را تشکیل می‌دهند. خاستگاه او، مانند انسان‌های فانی، غریزه‌ی حیوانی نیست و پیش از رسیدن به هوش، از شرایط مادی عبور نمی‌کند. روح، منبع اولیه و نهایی هستی اوست؛ خدا پدر اوست و زندگی، قانون هستی اوست.

2. 63 : 5 (In)-11

In Science man is the offspring of Spirit. The beautiful, good, and pure constitute his ancestry. His origin is not, like that of mortals, in brute instinct, nor does he pass through material conditions prior to reaching intelligence. Spirit is his primitive and ultimate source of being; God is his Father, and Life is the law of his being.

3 . 467 : 3 (دی) -16

اولین خواسته این علم این است: "تو هیچ خدای دیگری قبل از من نخواهی داشت." این من، روح است. بنابراین، معنای فرمان این است: تو هیچ هوش، هیچ زندگی، هیچ جوهر، هیچ حقیقت، هیچ عشقی نخواهی داشت، مگر آنچه روحانی است. دومی نیز مانند آن است: "همسایه خود را مانند خودت دوست بدار." باید کاملاً درک شود که همه انسان‌ها یک ذهن، یک خدا و پدر، یک زندگی، حقیقت و عشق دارند. بشر به تناسب آشکار شدن این واقعیت، کامل خواهد شد، جنگ متوقف خواهد شد و برادری واقعی انسان برقرار خواهد شد. انسان که هیچ خدای دیگری ندارد و به جز یک ذهن کامل برای هدایت خود به هیچ چیز دیگری روی نمی‌آورد، شبیه خداست، خالص و ابدی، و دارای آن ذهنی است که در مسیح نیز بود.

4 . 26 : 10-18

مسیح همان روحی بود که عیسی در گفته‌های خود به آن اشاره کرد: "من راه، حقیقت و حیات هستم." "من و پدرم یکی هستیم." این مسیح، یا الوهیت عیسیِ انسان، ذات الهی او بود، خدایی که او را به حرکت در می‌آورد. حقیقت، حیات و عشق الهی به عیسی اقتدار بر گناه، بیماری و مرگ بخشید. مأموریت او آشکار کردن علم هستی آسمانی، اثبات چیستی خدا و کاری که برای انسان انجام می‌دهد، بود.

4. 26 : 10-18

The Christ was the Spirit which Jesus implied in his own statements: "I am the way, the truth, and the life;" "I and my Father are one." This Christ, or divinity of the man Jesus, was his divine nature, the godliness which animated him. Divine Truth, Life, and Love gave Jesus authority over sin, sickness, and death. His mission was to reveal the Science of celestial being, to prove what God is and what He does for man.

5 . 25 : 13-21

عیسی راه زندگی را با نمایش و نمایش آموخت، تا ما بفهمیم که چگونه این اصل الهی بیماران را شفا می‌دهد، خطا را از بین می‌برد و بر مرگ پیروز می‌شود. عیسی آرمان خدا را بهتر از هر انسانی که منشأ آن کمتر معنوی است، ارائه داد. او با اطاعت از خدا، اصل هستی را از نظر معنوی بیش از همه نشان داد. از این رو، تأکید او بر این است که: "اگر مرا دوست دارید، احکام مرا نگه دارید."

6 . 124 : 14-31

جهان، مانند انسان، باید توسط علم از اصل الهی خود، خدا، تفسیر شود و سپس می‌توان آن را فهمید؛ اما وقتی بر اساس حس فیزیکی توضیح داده شود و به عنوان موضوعی برای رشد، بلوغ و زوال نشان داده شود، جهان، مانند انسان، یک معما است و باید همچنان باشد.

چسبندگی، انسجام و جاذبه از ویژگی‌های ذهن هستند. آنها به اصل الهی تعلق دارند و از تعادل آن نیروی فکری پشتیبانی می‌کنند که زمین را در مدار خود پرتاب کرد و به موج مغرور گفت: "تا اینجا و نه دورتر."

روح، زندگی، جوهر و تداوم همه چیز است. ما بر نیروها پا می‌گذاریم. آنها را پس می‌گیریم و خلقت باید فرو بریزد. دانش بشری آنها را نیروهای ماده می‌نامد؛ اما علم الهی اعلام می‌کند که آنها کاملاً به ذهن الهی تعلق دارند، در ذات این ذهن هستند و بنابراین آنها را به خانه و طبقه‌بندی صحیح خود بازمی‌گرداند.

7 . 335 : 25 (ذهن) -29

ذهن، اصل الهی، عشق، است و نمی‌تواند چیزی برخلاف پدر-مادر ابدی، خدا، تولید کند. واقعیت، معنوی، هماهنگ، تغییرناپذیر، جاودانه، الهی و ابدی است. هیچ چیز غیرمعنوی نمی‌تواند واقعی، هماهنگ یا ابدی باشد.

8 . 276 : 17-28

اگر خدا به عنوان تنها ذهن و زندگی پذیرفته شود، دیگر فرصتی برای گناه و مرگ وجود نخواهد داشت. وقتی در علم یاد می‌گیریم که چگونه کامل باشیم، همانطور که پدر آسمانی ما کامل است، فکر به کانال‌های جدید و سالمی تبدیل می‌شود - به سوی تأمل در مورد چیزهای جاودانه و دور از مادیات به سوی اصل جهان، از جمله انسان هماهنگ.

باورهای مادی و درک معنوی هرگز با هم در نمی‌آمیزند. دومی، اولی را نابود می‌کند. اختلاف، نیستی‌ای به نام خطا است. هماهنگی، چیزی به نام حقیقت است.

9 . 302 : 15 (همغږي) -25

... انسان هماهنگ و جاودانه از ازل وجود داشته است و همواره فراتر و برتر از توهم فانی هرگونه حیات، جوهر و هوشی است که در ماده وجود دارد. این گفته مبتنی بر واقعیت است، نه افسانه. علم هستی، انسان را به عنوان کامل آشکار می‌کند، حتی همانطور که پدر کامل است، زیرا روح یا ذهن انسان معنوی، خداست، اصل الهی همه هستی، و به این دلیل که این انسان واقعی به جای حس، توسط روح، توسط قانون روح، نه توسط به اصطلاح قوانین ماده، اداره می‌شود.

خدا عشق است.

10 . 518 : 13-23

خداوند به کوچکترها تصوری از خود می‌دهد تا به بزرگترها پیوندی برقرار کند، و در عوض، بزرگترها همیشه از کوچکترها محافظت می‌کنند. ثروتمندان در روح، در یک برادری بزرگ به فقرا کمک می‌کنند، همه دارای یک اصل یا پدر هستند؛ و خوشا به حال کسی که نیاز برادرش را می‌بیند و آن را برآورده می‌کند، و خیر خود را در خیر دیگری جستجو می‌کند. عشق به کوچکترین تصور معنوی، قدرت، جاودانگی و خوبی می‌بخشد، که مانند شکوفه‌ای که از غنچه می‌درخشد، در همه چیز می‌درخشد. تمام جلوه‌های متنوع خداوند، سلامت، تقدس، جاودانگی - زندگی بی‌کران، حقیقت و عشق - را منعکس می‌کنند.

11 . 469 : 30-5

با یک پدر، یعنی خدا، تمام خانواده بشر برادر خواهند بود؛ و با یک ذهن و آن خدا، یا خیر، برادری بشر از عشق و حقیقت تشکیل می‌شود و وحدت اصل و قدرت معنوی که علم الهی را تشکیل می‌دهند، خواهد داشت.

12 . 442 : 27 ("ترس) -29

"ای گله‌ی کوچک، نترسید؛ زیرا پدر شما از اعطای پادشاهی به شما خشنود است." این حقیقت، علم مسیحی است.