یکشنبه، اکتبر 18، 2026
هان، من همواره با شما هستم، حتی تا پایان جهان. آمین " —عیسی مسیح۔
“Lo, I am with you alway, even unto the end of the world. Amen.”— Christ Jesus
1 ای خداوند، تو مرا جستجو کردی و مرا شناختی.
2 تو قیام و قیام من را می دانی، فکر مرا از دور می فهمی.
3 راه من و دراز کشیدن من را می گردانی و به همه راه های من آگاه هستی.
4 زیرا هیچ کلمه ای در زبان من نیست، اما، ای خداوند، تو آن را به طور کامل می دانی.
7 از روح تو به کجا بروم؟ یا از حضور تو به کجا بگریزم؟
8 اگر به بهشت بالا رفتم، تو آنجا هستی، اگر بسترم را در جهنم بچینم، اینک تو آنجایی.
9 اگر بالهای صبح را بگیرم و در اقصی نقاط دریا ساکن شوم.
10 در آنجا هم دست تو مرا خواهد برد و دست راست تو مرا خواهد گرفت.
1. O Lord, thou hast searched me, and known me.
2. Thou knowest my downsitting and mine uprising, thou understandest my thought afar off.
3. Thou compassest my path and my lying down, and art acquainted with all my ways.
4. For there is not a word in my tongue, but, lo, O Lord, thou knowest it altogether.
7. Whither shall I go from thy spirit? or whither shall I flee from thy presence?
8. If I ascend up into heaven, thou art there: if I make my bed in hell, behold, thou art there.
9. If I take the wings of the morning, and dwell in the uttermost parts of the sea;
10. Even there shall thy hand lead me, and thy right hand shall hold me.
د درس خطبه
10 مترس، زیرا من با تو هستم؛ هراسان مباش، زیرا من خدای تو هستم. تو را تقویت خواهم کرد؛ آری، تو را یاری خواهم داد؛ آری، تو را با دست راستِ عدالت خویش نگاه خواهم داشت.
10 Fear thou not; for I am with thee: be not dismayed; for I am thy God: I will strengthen thee; yea, I will help thee; yea, I will uphold thee with the right hand of my righteousness.
10 و یعقوب از بئرشبع بیرون آمد و به سوی حاران روانه شد.
11 و به مکانی رسید و چون آفتاب غروب کرده بود، شب را در آنجا گذراند؛ پس سنگی از سنگ‌های آن مکان برداشت و زیر سر خود گذاشت و در آنجا خوابید.
12 و خوابی دید که در آن نردبانی بر زمین برپا شده و سر آن به آسمان می‌رسید؛ و فرشتگان خدا بر آن بالا و پایین می‌رفتند.
13 و ناگاه خداوند بر بالای آن ایستاده، گفت: من خداوند، خدای پدرت ابراهیم و خدای اسحاق هستم...
15 و اینک من با تو هستم و در هر کجا که بروی تو را محافظت خواهم کرد و به این سرزمین بازخواهم گردانید؛ زیرا تو را رها نخواهم کرد تا آنچه را که به تو گفته‌ام، به انجام رسانم.
16 و یعقوب از خواب بیدار شد و گفت: به‌راستی که خداوند در این مکان است و من نمی‌دانستم.
17 و ترسید و گفت: چه مکان هولناکی است! اینجا جز خانه خدا و دروازه آسمان نیست.
18 و یعقوب بامدادان برخاست و سنگی را که زیر سر خود گذاشته بود برداشت و آن را همچون ستونی برپا کرد و بر سر آن روغن ریخت.
19 و نام آن مکان را بیت‌ئیل نهاد.
20 و یعقوب نذری کرد و گفت: اگر خدا با من باشد و مرا در این راهی که می‌روم محافظت کند و به من نان برای خوردن و پوشاک برای پوشیدن بدهد...
21 تا به سلامت به خانهٔ پدرم بازگردم؛ آنگاه خداوند خدای من خواهد بود.
10 And Jacob went out from Beer-sheba, and went toward Haran.
11 And he lighted upon a certain place, and tarried there all night, because the sun was set; and he took of the stones of that place, and put them for his pillows, and lay down in that place to sleep.
12 And he dreamed, and behold a ladder set up on the earth, and the top of it reached to heaven: and behold the angels of God ascending and descending on it.
13 And, behold, the Lord stood above it, and said, I am the Lord God of Abraham thy father, and the God of Isaac:
15 And, behold, I am with thee, and will keep thee in all places whither thou goest, and will bring thee again into this land; for I will not leave thee, until I have done that which I have spoken to thee of.
16 And Jacob awaked out of his sleep, and he said, Surely the Lord is in this place; and I knew it not.
17 And he was afraid, and said, How dreadful is this place! this is none other but the house of God, and this is the gate of heaven.
18 And Jacob rose up early in the morning, and took the stone that he had put for his pillows, and set it up for a pillar, and poured oil upon the top of it.
19 And he called the name of that place Beth-el:
20 And Jacob vowed a vow, saying, If God will be with me, and will keep me in this way that I go, and will give me bread to eat, and raiment to put on,
21 So that I come again to my father’s house in peace; then shall the Lord be my God:
1 و یعقوب به راه خود رفت و فرشتگان خدا او را ملاقات کردند.
2 و چون یعقوب ایشان را دید، گفت: این لشکر خداست.
3 و یعقوب پیش از او قاصدانی نزد برادرش عیسو به سرزمین سعیر، سرزمین ادوم فرستاد.
6 و فرستادگان نزد یعقوب بازگشتند و گفتند: ما نزد برادرت عیسو آمدیم و او نیز با چهارصد نفر با او به ملاقات تو می آید.
7 سپس یعقوب به شدت ترسید و مضطرب شد:
24 و یعقوب تنها ماند. و مردی با او تا آخر وقت کشتی گرفت.
25 و چون دید که بر او چیره نمی شود، به گودی ران او دست زد. و حفره ران یعقوب در حالی که با او کشتی می گرفت از مفصل خارج شده بود.
26 و او گفت: اجازه دهید بروم، زیرا روز فرا می رسد. و گفت: من تو را رها نمی‌کنم مگر اینکه مرا برکت دهی.
27 و به او گفت: نام تو چیست؟ و او گفت: یعقوب.
28 و او گفت: نام تو دیگر یعقوب نامیده نخواهد شد، بلکه اسرائیل، زیرا تو مانند یک شاهی نزد خدا و با مردم قدرت داری و پیروز شده ای.
29 و یعقوب از او پرسید و گفت: نامت را به من بگو. و گفت: برای چه نام من را می خواهی؟ و او را در آنجا برکت داد.
30 و یعقوب نام آن مکان را فنی‌ئیل نهاد، زیرا گفت: خدا را چهره‌به‌چهره دیدم و جانم حفظ شد.
1 And Jacob went on his way, and the angels of God met him.
2 And when Jacob saw them, he said, This is God’s host:
3 And Jacob sent messengers before him to Esau his brother unto the land of Seir, the country of Edom.
6 And the messengers returned to Jacob, saying, We came to thy brother Esau, and also he cometh to meet thee, and four hundred men with him.
7 Then Jacob was greatly afraid and distressed:
24 And Jacob was left alone; and there wrestled a man with him until the breaking of the day.
25 And when he saw that he prevailed not against him, he touched the hollow of his thigh; and the hollow of Jacob’s thigh was out of joint, as he wrestled with him.
26 And he said, Let me go, for the day breaketh. And he said, I will not let thee go, except thou bless me.
27 And he said unto him, What is thy name? And he said, Jacob.
28 And he said, Thy name shall be called no more Jacob, but Israel: for as a prince hast thou power with God and with men, and hast prevailed.
29 And Jacob asked him, and said, Tell me, I pray thee, thy name. And he said, Wherefore is it that thou dost ask after my name? And he blessed him there.
30 And Jacob called the name of the place Peniel: for I have seen God face to face, and my life is preserved.
76 تمنا دارم که رحمت و مهربانی‌ات، مطابق با وعده‌ای که به بنده‌ات دادی، مایهٔ تسلی من باشد.
77 بگذار رحمت‌های پرمهرت بر من نازل شود تا زنده بمانم، زیرا شریعت تو مایهٔ سرور من است.
80 دلم را در فرایض تو استوار گردان، تا شرمسار نشوم.
76 Let, I pray thee, thy merciful kindness be for my comfort, according to thy word unto thy servant.
77 Let thy tender mercies come unto me, that I may live: for thy law is my delight.
80 Let my heart be sound in thy statutes; that I be not ashamed.
9 زیرا ما همکارانِ خداییم؛ شما مزرعهٔ خدا و عمارتِ خدا هستید.
10 بر حسبِ فیضی که از جانبِ خدا به من عطا شده است، من همچون معماری دانا، شالوده را بنا نهادم و دیگری بر آن می‌سازد؛ اما هر کس باید مراقب باشد که چگونه بر آن بنا می‌کند.
11 زیرا هیچ‌کس نمی‌تواند شالوده‌ای جز آنچه نهاده شده است — یعنی عیسی مسیح — بنا کند.
16 آیا نمی‌دانید که شما معبدِ خدا هستید و روحِ خدا در شما ساکن است؟
21 پس هیچ‌کس به انسان‌ها فخر نکند؛ زیرا همهٔ چیزها از آنِ شماست.
23 و شما از آنِ مسیح هستید و مسیح از آنِ خداست.
9 For we are labourers together with God: ye are God’s husbandry, ye are God’s building.
10 According to the grace of God which is given unto me, as a wise masterbuilder, I have laid the foundation, and another buildeth thereon. But let every man take heed how he buildeth thereupon.
11 For other foundation can no man lay than that is laid, which is Jesus Christ.
16 Know ye not that ye are the temple of God, and that the Spirit of God dwelleth in you?
21 Therefore let no man glory in men. For all things are yours;
23 And ye are Christ’s; and Christ is God’s.
16 و معبد خدا چه سازگاری‌ای با بت‌ها دارد؟ زیرا شما معبد خدای حیّ هستید؛ چنان‌که خدا فرموده است: در میان ایشان ساکن خواهم شد و در میانشان گام خواهم زد؛ و خدای آنان خواهم بود و ایشان قوم من خواهند بود.
17 پس خداوند می‌گوید: از میان ایشان بیرون آیید و جدا شوید و به چیز ناپاک دست نزنید؛ و من شما را خواهم پذیرفت،
18 و برای شما پدری خواهم بود و شما پسران و دختران من خواهید بود؛ این را خداوند قادر مطلق می‌گوید.
16 And what agreement hath the temple of God with idols? for ye are the temple of the living God; as God hath said, I will dwell in them, and walk in them; and I will be their God, and they shall be my people.
17 Wherefore come out from among them, and be ye separate, saith the Lord, and touch not the unclean thing; and I will receive you,
18 And will be a Father unto you, and ye shall be my sons and daughters, saith the Lord Almighty.
1 بگذارید عشق برادرانه ادامه یابد.
2 از پذیرایی از غریبه‌ها غافل نشوید، زیرا برخی با این کار، فرشتگان را ناآگاهانه پذیرایی کرده‌اند.
5 گفتگوی شما عاری از طمع باشد؛ و به داشته‌هایتان قناعت کنید، زیرا او گفته است: من هرگز تو را رها نخواهم کرد و ترک نخواهم نمود.
6 تا بتوانیم با جسارت بگوییم، خداوند یاور من است،
20 اکنون خدای صلح، که خداوند ما عیسی، آن شبان بزرگ گوسفندان را به خون عهد ابدی از مردگان برخیزانید،
21 شما را در هر کار نیک کامل گرداند تا اراده او را به جا آورید، و آنچه را که در نظر او پسندیده است، به وسیله عیسی مسیح در شما به عمل آورد؛ که جلال تا ابد بر او باد. آمین.
1 Let brotherly love continue.
2 Be not forgetful to entertain strangers: for thereby some have entertained angels unawares.
5 Let your conversation be without covetousness; and be content with such things as ye have: for he hath said, I will never leave thee, nor forsake thee.
6 So that we may boldly say, The Lord is my helper, and I will not fear what man shall do unto me.
20 Now the God of peace, that brought again from the dead our Lord Jesus, that great shepherd of the sheep, through the blood of the everlasting covenant,
21 Make you perfect in every good work to do his will, working in you that which is wellpleasing in his sight, through Jesus Christ; to whom be glory for ever and ever. Amen.
صفات خداوند عبارت‌اند از عدالت، رحمت، حکمت، نیکی و غیره.
اصل و مفهوم آن یکی است و آن یگانه، همان خداوند است؛ وجودی قادر مطلق، دانای مطلق و حاضر در همه‌جا؛ و انسان و جهان هستی، بازتاب او هستند. پیشوند اومنی از صفت لاتینی به معنای همه یا تمام گرفته شده است؛ از این‌رو، خداوند جامعِ قدرتِ مطلق علمِ مطلق و حضورِ مطلق است.
The attributes of God are justice, mercy, wisdom, goodness, and so on.
Principle and its idea is one, and this one is God, omnipotent, omniscient, and omnipresent Being, and His reflection is man and the universe. Omni is adopted from the Latin adjective signifying all. Hence God combines all-power or potency, all-science or true knowledge, all-presence.
خداوند، بدون داشتنِ صورت و شبیهِ خویش، وجودی نامتحقق یا ذهنی ابراز‌نشده می‌بود؛ او بدون گواه یا اثباتی برای ماهیت خویش می‌ماند. انسانِ روحانی، صورت یا ایده‌ی خداوند است؛ ایده‌ای که نه هرگز از بین می‌رود و نه از اصل الهیِ خود جدا می‌شود. آنگاه که شواهدِ حواسِ مادی جای خود را به درکِ روحانی دادند، آن رسول اعلام کرد که هیچ‌چیز نمی‌تواند او را از خدا — و از آن حس و حضورِ شیرینِ حیات و حقیقت — جدا سازد.
این جهل و باورهای نادرستِ برخاسته از درکِ مادیِ امور است که زیبایی و نیکیِ روحانی را پنهان می‌سازد. پولس با درکِ همین حقیقت گفت: "نه مرگ و نه حیات... نه امورِ حال و نه امورِ آینده، نه بلندی و نه پستی، و نه هیچ مخلوقِ دیگری، قادر نخواهد بود ما را از محبتِ خدا جدا کند." این است آموزه‌ی کریستین ساینس اینکه محبتِ الهی نمی‌تواند از تجلی یا موضوعِ خود محروم بماند؛ اینکه شادی نمی‌تواند به اندوه بدل شود، زیرا اندوه حاکم بر شادی نیست؛ اینکه نیکی هرگز نمی‌تواند شر بیافریند؛ و اینکه ماده هرگز نمی‌تواند ذهن پدید آورد و حیات نیز به مرگ منتهی نمی‌شود. انسانِ کامل — که تحت حاکمیتِ خدا، یعنی آن اصلِ کاملِ خویش است — عاری از گناه و جاودان است.
God, without the image and likeness of Himself, would be a nonentity, or Mind unexpressed. He would be without a witness or proof of His own nature. Spiritual man is the image or idea of God, an idea which cannot be lost nor separated from its divine Principle. When the evidence before the material senses yielded to spiritual sense, the apostle declared that nothing could alienate him from God, from the sweet sense and presence of Life and Truth.
It is ignorance and false belief, based on a material sense of things, which hide spiritual beauty and goodness. Understanding this, Paul said: "Neither death, nor life, ... nor things present, nor things to come, nor height, nor depth, nor any other creature, shall be able to separate us from the love of God." This is the doctrine of Christian Science: that divine Love cannot be deprived of its manifestation, or object; that joy cannot be turned into sorrow, for sorrow is not the master of joy; that good can never produce evil; that matter can never produce mind nor life result in death. The perfect man — governed by God, his perfect Principle — is sinless and eternal.
خدا — آن اصلِ الهیِ انسان — و انسان که به صورت و شباهت خداست، جدایی‌ناپذیر، هماهنگ و جاودانه‌اند. علمِ هستی معیار کمال را به دست می‌دهد و جاودانگی را آشکار می‌سازد. خدا و انسان یکی نیستند، اما در نظامِ علم الهی، خدا و انسان هم‌زمان وجود دارند و جاودانه‌اند. خدا آن ذهنِ سرچشمه است و انسان فرزندِ روحانیِ اوست.
God, the divine Principle of man, and man in God's likeness are inseparable, harmonious, and eternal. The Science of being furnishes the rule of perfection, and brings immortality to light. God and man are not the same, but in the order of divine Science, God and man coexist and are eternal. God is the parent Mind, and man is God's spiritual offspring.
ما باید یاد بگیریم که چگونه بشر بر بدن خود حکومت می‌کند، چه از طریق ایمان به بهداشت، چه از طریق داروها، یا از طریق اراده. ما باید یاد بگیریم که آیا آنها بدن خود را از طریق اعتقاد به ضرورت بیماری و مرگ، گناه و بخشش اداره می‌کنند، یا آن را از درک بالاتری که ذهن الهی آن را کامل می‌کند، بر ذهن به اصطلاح انسان از طریق حقیقت عمل می‌کند، ذهن انسان را به سمت رهایی از همه خطاها هدایت می‌کند، تا ذهن الهی را تنها ذهن و شفادهنده گناه، بیماری و مرگ بیابد. این فرآیند درک معنوی بالاتر، بشر را تا زمانی که خطا از بین برود، بهبود می‌بخشد و هیچ چیز شایسته نابودی یا مجازات باقی نمی‌ماند.
We must learn how mankind govern the body, — whether through faith in hygiene, in drugs, or in will-power. We should learn whether they govern the body through a belief in the necessity of sickness and death, sin and pardon, or govern it from the higher understanding that the divine Mind makes perfect, acts upon the so-called human mind through truth, leads the human mind to relinquish all error, to find the divine Mind to be the only Mind, and the healer of sin, disease, death. This process of higher spiritual understanding improves mankind until error disappears, and nothing is left which deserves to perish or to be punished.
هنگامی که رابطهٔ خود را با ذات الهی به‌طور کامل درک کنیم، دیگر ذهنی جز ذهن او نخواهیم داشت؛ نه عشقی، حکمتی یا حقیقتی جز آنچه از آنِ اوست، نه درکی دیگر از حیات، و نه هیچ‌گونه آگاهی از وجود ماده یا خطا.
When we fully understand our relation to the Divine, we can have no other Mind but His, — no other Love, wisdom, or Truth, no other sense of Life, and no consciousness of the existence of matter or error.
پدرانِ روحانی، ندای حقیقت را شنیدند و چنان آگاهانه با خدا سخن گفتند که گویی انسانی با انسانی دیگر گفتگو می‌کند.
یعقوب تنها بود و با خطا دست و پنجه نرم می‌کرد — در کشاکش با درکی فانی از حیات، جوهر و هوش که آنها را قائم‌به‌ذات در ماده و همراه با لذت‌ها و دردهای کاذب آن می‌پنداشت — که ناگاه فرشته‌ای، یعنی پیامی از جانب حقیقت و محبت، بر او پدیدار شد و بر آن رگِ پی یا همان نیروی خطای او ضربه زد، تا آنکه یعقوب به عدمِ واقعیتِ آن خطا پی برد؛ و بدین‌سان، با شناختِ حقیقت، در آن پنی‌ئیلِ علم الهی، نیرویی روحانی به او عطا شد.
The Soul-inspired patriarchs heard the voice of Truth, and talked with God as consciously as man talks with man.
Jacob was alone, wrestling with error, — struggling with a mortal sense of life, substance, and intelligence as existent in matter with its false pleasures and pains, — when an angel, a message from Truth and Love, appeared to him and smote the sinew, or strength, of his error, till he saw its unreality; and Truth, being thereby understood, gave him spiritual strength in this Peniel of divine Science.
بدین‌سان، نتیجه‌ی کشمکش یعقوب آشکار گشت. او با تکیه بر درکِ روح و قدرت روحانی، بر خطای مادی چیره شده بود. این امر دگرگونی آن مرد را رقم زد؛ او دیگر یعقوب خوانده نمی‌شد، بلکه اسرائیل نام گرفت — یعنی شاهزاده‌ی خدا یا سرباز خدا، که نبردی نیک را به انجام رسانده بود. او می‌بایست پدرِ کسانی می‌شد که با تلاشی صادقانه، از سرمشقِ او در اثباتِ برتری قدرتِ روح بر حواس مادی پیروی می‌کردند؛ و فرزندانِ زمین که از الگوی او پیروی می‌نمودند، بنی‌اسرائیل نامیده می‌شدند تا آنگاه که مسیح نامی تازه بر آنان نهد.
The result of Jacob's struggle thus appeared. He had conquered material error with the understanding of Spirit and of spiritual power. This changed the man. He was no longer called Jacob, but Israel, — a prince of God, or a soldier of God, who had fought a good fight. He was to become the father of those, who through earnest striving followed his demonstration of the power of Spirit over the material senses; and the children of earth who followed his example were to be called the children of Israel, until the Messiah should rename them.
پیشرفت از تجربه زاده می‌شود. این بلوغ انسان فانی است که از طریق آن فانی به سوی جاودانگی رها می‌شود.
لذت‌ها و دردهای به اصطلاح مادی از بین می‌روند و باید زیر شعله حقیقت، حس معنوی و واقعیت هستی خاموش شوند. باور فانی باید تمام رضایت خود را از خطا و گناه از دست بدهد تا از آنها جدا شود.
یک باور بهبود یافته، یک قدم از خطا فاصله دارد و به برداشتن قدم بعدی و درک وضعیت در علوم مسیحی کمک می‌کند.
Progress is born of experience. It is the ripening of mortal man, through which the mortal is dropped for the immortal.
The so-called pleasures and pains of matter perish, and they must go out under the blaze of Truth, spiritual sense, and the actuality of being. Mortal belief must lose all satisfaction in error and sin in order to part with them.
An improved belief is one step out of error, and aids in taking the next step and in understanding the situation in Christian Science.
باور نادرست به واسطه‌ی حقیقت از میان می‌رود. اگر شواهد تغییر کنند، آنچه پیش‌تر در نظر آن باورِ کاذب، واقعی می‌نمود ناپدید می‌شود و آگاهیِ بشری ارتقا می‌یابد. بدین‌سان، واقعیتِ هستی حاصل می‌شود و انسان، جاودانه شناخته می‌شود. تنها حقیقتِ موجود درباره‌ی هر مفهوم مادی این است که آن مفهوم، نه علمی است و نه ابدی، بلکه دستخوشِ دگرگونی و زوال است.
Erroneous belief is destroyed by truth. Change the evidence, and that disappears which before seemed real to this false belief, and the human consciousness rises higher. Thus the reality of being is attained and man found to be immortal. The only fact concerning any material concept is, that it is neither scientific nor eternal, but subject to change and dissolution.
این ذهنیتِ مادی و نفسانی — که به اشتباه ذهن نامیده می‌شود — فانی است. از این رو، اگر پیوندِ ناگسستنیِ انسانِ حقیقیِ روحانی با خدای خویش — که عیسی آن را آشکار ساخت — وجود نداشت، انسان نابود می‌شد.
This carnal material mentality, misnamed mind, is mortal. Therefore man would be annihilated, were it not for the spiritual real man's indissoluble connection with his God, which Jesus brought to light.
کریستین ساینس تمام روابط علت و معلولی را امری ذهنی و نه جسمانی تبیین می‌کند. این مکتب، پرده ابهام را از چهره روح و جسم برمی‌دارد، رابطه علمی انسان با خداوند را آشکار می‌سازد، گره‌های پیچیده و درهم‌تنیده هستی را می‌گشاید و اندیشه را از بند رها می‌سازد. در علم الهی، جهان هستی — که انسان نیز جزئی از آن است — ماهیتی روحانی، هماهنگ و جاودانه دارد.
Christian Science explains all cause and effect as mental, not physical. It lifts the veil of mystery from Soul and body. It shows the scientific relation of man to God, disentangles the interlaced ambiguities of being, and sets free the imprisoned thought. In divine Science, the universe, including man, is spiritual, harmonious, and eternal.
بیایید این باور را که انسان از خدا جداست کنار بگذاریم و تنها از اصل الهی — یعنی حیات و محبت — پیروی کنیم. این، نقطه آغازینِ بزرگ برای هرگونه رشد معنوی حقیقی است.
Let us rid ourselves of the belief that man is separated from God, and obey only the divine Principle, Life and Love. Here is the great point of departure for all true spiritual growth.
برای آنکه انسانِ حقیقی — که علم او را به خالقش پیوند می‌دهد — آشکار گردد، کافی است فانیان از گناه روی برتابند و از خودِ فانی چشم بپوشند تا مسیح (آن انسان حقیقی و پیوند او با خدا) را بیابند و مقامِ فرزندخواندگیِ الهی را بازشناسند.
The real man being linked by Science to his Maker, mortals need only turn from sin and lose sight of mortal selfhood to find Christ, the real man and his relation to God, and to recognize the divine sonship.
...اگر انسان بازتاب‌دهندهٔ خداوند باشد، حتی برای لحظه‌ای نمی‌تواند از او جدا شود. بدین‌سان، علم ثابت می‌کند که هستیِ انسان دست‌نخورده و سالم است.
…man cannot be separated for an instant from God, if man reflects God. Thus Science proves man's existence to be intact.
وظایف روزانه
توسط مری بیکر ادی
نماز روزانه
وظیفه هر عضو این کلیسا است که هر روز نماز بخواند: "پادشاهی تو آمده است" بگذارید سلطنت حقیقت ، زندگی و عشق الهی در من تثبیت شود و همه گناهان من را از بین ببرد. و ممکن است کلام تو محبتهای همه بشریت را غنی کند ، و بر آنها حکومت کند!
کتابچه راهنمای کلیسا ، ماده 8 ، بخش 4
قانونی برای انگیزه ها و اعمال
نه خصومت و نه دلبستگی شخصی نباید انگیزه ها یا اعمال اعضای کلیسای مادر را تحریک کند. در علم ، عشق الهی به تنهایی بر بشر حکومت می کند. و یک دانشمند مسیحی امکانات شیرین عشق را ، در سرزنش گناه ، برادری واقعی ، خیرخواهی و گذشت ، منعکس می کند. اعضای این کلیسا باید روزانه تماشا کنند و دعا کنند تا از شر هر گونه شر ، از پیشگویی ، قضاوت ، محکومیت ، مشاوره ، تأثیرگذاری یا تأثیرگذاری اشتباه خلاص شوند.
کتابچه راهنمای کلیسا ، ماده 8 ، بخش 1
هشدار به وظیفه
این وظیفه هر عضو این کلیسا است که روزانه از خود در برابر پیشنهادات ذهنی تهاجمی دفاع کند و فراموش نشود و وظیفه خود را در قبال خدا ، رهبر خود و بشر فراموش نکند. با کارهای او قضاوت خواهد شد ، - و توجیه یا محکوم خواهد شد.
کتابچه راهنمای کلیسا ، ماده 8 ، بخش 6