یکشنبه، نوامبر 1، 2026
خداوند را شکر گویید، زیرا نیکوست؛ چرا که رحمت او جاودان است.۔
“O give thanks unto the Lord; for he is good: for his mercy endureth for ever.”
5 و آن اندرز را فراموش کرده‌اید که همچون فرزندان با شما سخن می‌گوید: ای فرزند من،
تأدیب خداوند را خوار مشمار و آنگاه که او تو را توبیخ می‌کند، دلسرد و درمانده مَشو؛
6 زیرا خداوند هر که را دوست دارد، تأدیب می‌کند و هر پسری را که می‌پذیرد، تازیانه می‌زند.
7 اگر تأدیب را تحمل می‌کنید، خدا با شما همچون فرزندان رفتار می‌کند؛ زیرا کدام پسر است که
پدرش او را تأدیب نکند؟
8 اما اگر از تأدیب — که همه در آن سهیم‌اند — بی‌بهره باشید، آنگاه نامشروع هستید و نه
فرزند حقیقی.
28 پس از آنجا که ما پادشاهی‌ای تزلزل‌ناپذیر می‌یابیم، بیایید فیض را در خود نگاه داریم تا بتوانیم
خدا را به شیوه‌ای مقبول، با احترام و خشوعِ الهی خدمت کنیم.
5. And ye have forgotten the exhortation which speaketh unto you as unto children, My son, despise not thou the chastening of the Lord, nor faint when thou art rebuked of him:
6. For whom the Lord loveth he chasteneth, and scourgeth every son whom he receiveth.
7. If ye endure chastening, God dealeth with you as with sons; for what son is he whom the father chasteneth not?
8. But if ye be without chastisement, whereof all are partakers, then are ye bastards, and not sons.
28. Wherefore we receiving a kingdom which cannot be moved, let us have grace, whereby we may serve God acceptably with reverence and godly fear.
د درس خطبه
1 آنگاه کلام خداوند بر یونس بن‌اَمیتّای نازل شد و گفت:
2 برخیز و به نینوا، آن شهر بزرگ، برو و بر ضد آن ندا درده؛ زیرا شرارت ایشان به حضور من رسیده است.
3 اما یونس برخاست تا از حضور خداوند به ترشیش بگریزد؛ پس به یافا رفت و کشتی‌ای یافت که عازم ترشیش بود. کرایۀ آن را پرداخت و سوار شد تا همراه آنان، دور از حضور خداوند، به ترشیش برود.
4 اما خداوند باد شدیدی بر دریا فرستاد و طوفانی عظیم در دریا برپا شد، چنان‌که بیم آن می‌رفت کشتی درهم شکسته شود.
5 آنگاه ملوانان ترسیدند و هر یک نزد خدای خود فریاد برآوردند و بارهایی را که در کشتی بود به دریا افکندند تا کشتی سبک شود. اما یونس به بخش زیرین کشتی رفته، دراز کشیده و به خوابی عمیق فرو رفته بود.
6 پس ناخدا نزد او آمد و گفت: ای خفته، چرا چنین می‌کنی؟ برخیز و خدای خود را بخوان؛ شاید آن خدا به یاد ما باشد و هلاک نشویم.
7 سپس هر یک به دیگری گفت: بیایید قرعه بیندازیم تا بدانیم این بلا به خاطر کیست که بر سر ما آمده است. پس قرعه انداختند و قرعه به نام یونس افتاد.
8 آنگاه به او گفتند: به ما بگو، خواهش می‌کنیم، این بلا به خاطر کیست که بر ما نازل شده است؟ شغل تو چیست و از کجا می‌آیی؟ اهل کدام سرزمینی و از چه قومی هستی؟
9 او به ایشان گفت: من عبرانی هستم و از خداوند، خدای آسمان که دریا و خشکی را آفریده است، می‌ترسم.
10 آنگاه آن مردان به‌شدت ترسیدند و به او گفتند: چرا چنین کردی؟ زیرا آنان می‌دانستند که او از حضور خداوند می‌گریزد، چرا که خود این را به ایشان گفته بود.
11 پس به او گفتند: با تو چه کنیم تا دریا برای ما آرام گیرد؟ زیرا دریا خروشان و طوفانی بود.
12 او به ایشان گفت: مرا بردارید و به دریا بیندازید؛ آنگاه دریا برای شما آرام خواهد گرفت،
زیرا می‌دانم که این طوفانِ سهمگین به خاطر من بر شما نازل شده است.
15 پس یونس را برداشتند و به دریا انداختند؛ و دریا از خروش خود بازایستاد.
16 آنگاه آن مردان از خداوند بسیار ترسیدند و برای خداوند قربانی گذراندند و نذرها کردند.
17 و خداوند ماهی بزرگی را مهیا کرده بود تا یونس را ببلعد؛ و یونس سه شبانه‌روز در شکم ماهی بود.
1 Now the word of the Lord came unto Jonah the son of Amittai, saying,
2 Arise, go to Nineveh, that great city, and cry against it; for their wickedness is come up before me.
3 But Jonah rose up to flee unto Tarshish from the presence of the Lord, and went down to Joppa; and he found a ship going to Tarshish: so he paid the fare thereof, and went down into it, to go with them unto Tarshish from the presence of the Lord.
4 But the Lord sent out a great wind into the sea, and there was a mighty tempest in the sea, so that the ship was like to be broken.
5 Then the mariners were afraid, and cried every man unto his god, and cast forth the wares that were in the ship into the sea, to lighten it of them. But Jonah was gone down into the sides of the ship; and he lay, and was fast asleep.
6 So the shipmaster came to him, and said unto him, What meanest thou, O sleeper? arise, call upon thy God, if so be that God will think upon us, that we perish not.
7 And they said every one to his fellow, Come, and let us cast lots, that we may know for whose cause this evil is upon us. So they cast lots, and the lot fell upon Jonah.
8 Then said they unto him, Tell us, we pray thee, for whose cause this evil is upon us; What is thine occupation? and whence comest thou? what is thy country? and of what people art thou?
9 And he said unto them, I am an Hebrew; and I fear the Lord, the God of heaven, which hath made the sea and the dry land.
10 Then were the men exceedingly afraid, and said unto him, Why hast thou done this? For the men knew that he fled from the presence of the Lord, because he had told them.
11 Then said they unto him, What shall we do unto thee, that the sea may be calm unto us? for the sea wrought, and was tempestuous.
12 And he said unto them, Take me up, and cast me forth into the sea; so shall the sea be calm unto you: for I know that for my sake this great tempest is upon you.
15 So they took up Jonah, and cast him forth into the sea: and the sea ceased from her raging.
16 Then the men feared the Lord exceedingly, and offered a sacrifice unto the Lord, and made vows.
17 Now the Lord had prepared a great fish to swallow up Jonah. And Jonah was in the belly of the fish three days and three nights.
1 آنگاه یونس از درون شکم ماهی نزد خداوند، خدای خود، دعا کرد
2 و گفت: در تنگیِ خود نزد خداوند فریاد برآوردم و او مرا اجابت فرمود؛ از ژرفایِ هولناکِ مرگ فریاد زدم و تو صدای مرا شنیدی.
9 من با نغمهٔ شکرگزاری برای تو قربانی خواهم گذراند و آنچه را نذر کرده‌ام، ادا خواهم کرد.
نجات از آنِ خداوند است.
10 و خداوند به ماهی فرمان داد و ماهی یونس را بر خشکی قی کرد.
1 Then Jonah prayed unto the Lord his God out of the fish’s belly,
2 And said, I cried by reason of mine affliction unto the Lord, and he heard me; out of the belly of hell cried I, and thou heardest my voice.
9 I will sacrifice unto thee with the voice of thanksgiving; I will pay that that I have vowed. Salvation is of the Lord.
10 And the Lord spake unto the fish, and it vomited out Jonah upon the dry land.
1 و کلام خداوند بار دوم بر یونس نازل شده، گفت:
2 برخیز و به نینوا، آن شهر بزرگ، برو و پیامی را که به تو می‌گویم، به آن اعلام کن.
3 پس یونس برخاست و موافق کلام خداوند به نینوا رفت.
4 یونس به درون شهر قدم گذاشت و مسافتی به اندازه یک روز راه پیمود؛ آنگاه فریاد برآورد و گفت: تا چهل روز دیگر، نینوا ویران خواهد شد.
5 پس مردم نینوا به خدا ایمان آوردند و روزه‌ای اعلام کردند؛ و همگی، از بزرگ تا کوچک، جامه‌های پشمی خشن بر تن کردند.
6 چون خبر به پادشاه نینوا رسید، او از تخت خود برخاست، ردای سلطنتی را از تن درآورد، جامه‌ای خشن پوشید و بر خاکستر نشست.
10 و خدا کارهای ایشان را دید که چگونه از راه شرارت‌بار خود بازگشته‌اند؛
1 And the word of the Lord came unto Jonah the second time, saying,
2 Arise, go unto Nineveh, that great city, and preach unto it the preaching that I bid thee.
3 So Jonah arose, and went unto Nineveh, according to the word of the Lord.
4 And Jonah began to enter into the city a day’s journey, and he cried, and said, Yet forty days, and Nineveh shall be overthrown.
5 So the people of Nineveh believed God, and proclaimed a fast, and put on sackcloth, from the greatest of them even to the least of them.
6 For word came unto the king of Nineveh, and he arose from his throne, and he laid his robe from him, and covered him with sackcloth, and sat in ashes.
10 And God saw their works, that they turned from their evil way;
1 عیسی به کوه زیتون رفت.
2 و بامدادان، باز به معبد آمد،
3 و کاتبان و فریسیان زنی را که در حال زنا گرفتار شده بود نزد او آوردند؛ و چون
او را در میان جمع قرار دادند،
4 به او گفتند: ای استاد، این زن در حال ارتکاب زنا، یعنی درست حین عمل، گرفتار شد.
5 موسی در شریعت به ما حکم کرده است که چنین کسی باید سنگسار شود؛ اما تو چه می‌گویی؟
6 آنها این را گفتند تا او را بیازمایند و بهانه‌ای برای متهم کردنش بیابند. اما عیسی خم شد
و با انگشت خود بر زمین نوشت، گویی صدایشان را نمی‌شنود.
7 چون آنها به پرسش خود ادامه دادند، او برخاست و به ایشان گفت: هر که از شما بی‌گناه است،
نخستین سنگ را به سوی او پرتاب کند.
8 و باز خم شد و بر زمین نوشت.
9 و آنان که این سخن را شنیدند، چون وجدانشان آنها را محکوم می‌کرد، یک‌به‌یک بیرون رفتند؛ از مسن‌ترینشان آغاز کردند تا آخرین نفر. و عیسی تنها ماند و آن زن در میان ایستاده بود.
10 چون عیسی برخاست و جز آن زن کسی را ندید، به او گفت: ای زن، آن مدعیان تو کجایند؟ آیا هیچ‌کس تو را محکوم نکرد؟
11 زن گفت: هیچ‌کس، ای خداوند. و عیسی به او گفت: من نیز تو را محکوم نمی‌کنم؛ برو و دیگر گناه مکن.
1 Jesus went unto the mount of Olives.
2 And early in the morning he came again into the temple,
3 And the scribes and Pharisees brought unto him a woman taken in adultery; and when they had set her in the midst,
4 They say unto him, Master, this woman was taken in adultery, in the very act.
5 Now Moses in the law commanded us, that such should be stoned: but what sayest thou?
6 This they said, tempting him, that they might have to accuse him. But Jesus stooped down, and with his finger wrote on the ground, as though he heard them not.
7 So when they continued asking him, he lifted up himself, and said unto them, He that is without sin among you, let him first cast a stone at her.
8 And again he stooped down, and wrote on the ground.
9 And they which heard it, being convicted by their own conscience, went out one by one, beginning at the eldest, even unto the last: and Jesus was left alone, and the woman standing in the midst.
10 When Jesus had lifted up himself, and saw none but the woman, he said unto her, Woman, where are those thine accusers? hath no man condemned thee?
11 She said, No man, Lord. And Jesus said unto her, Neither do I condemn thee: go, and sin no more.
10 زیرا کوه‌ها زائل خواهند شد و تپه‌ها از جای خود برداشته خواهند شد، اما محبت من از تو دور نخواهد گشت و عهدِ سلامتی من نیز متزلزل نخواهد شد؛ این را خداوند که بر تو رحمت می‌آورد، می‌گوید.
10 For the mountains shall depart, and the hills be removed; but my kindness shall not depart from thee, neither shall the covenant of my peace be removed, saith the Lord that hath mercy on thee.
3 آری، من تو را با محبتی جاودان دوست داشته‌ام:
3 Yea, I have loved thee with an everlasting love:
EOMآیا آفریدگار، آفریدهٔ خویش را محکوم می‌کند؟
Does the creator condemn His own creation?
عشق الهی انسان را اصلاح و هدایت می‌کند. انسان‌ها ممکن است ببخشند، اما این اصل الهی به تنهایی گناهکار را اصلاح می‌کند.
ایجاد رنج در نتیجه گناه، وسیله‌ای برای نابودی گناه است. هر لذت فرضی در گناه، بیش از معادل درد خود را فراهم می‌کند، تا زمانی که باور به زندگی مادی و گناه از بین برود. برای رسیدن به بهشت، هماهنگی هستی، باید اصل الهی هستی را درک کنیم.
"خدا عشق است." ما نمی‌توانیم بیش از این بخواهیم، نمی‌توانیم بالاتر نگاه کنیم، نمی‌توانیم دورتر برویم. فرض اینکه خدا گناه را بر اساس اینکه رحمتش جستجو می‌شود یا نمی‌شود، می‌بخشد یا مجازات می‌کند، به معنای سوءتفاهم در مورد عشق و تبدیل دعا به دریچه اطمینان برای انجام کارهای نادرست است.
Divine Love corrects and governs man. Men may pardon, but this divine Principle alone reforms the sinner.
To cause suffering as the result of sin, is the means of destroying sin. Every supposed pleasure in sin will furnish more than its equivalent of pain, until belief in material life and sin is destroyed. To reach heaven, the harmony of being, we must understand the divine Principle of being.
"God is Love." More than this we cannot ask, higher we cannot look, farther we cannot go. To suppose that God forgives or punishes sin according as His mercy is sought or unsought, is to misunderstand Love and to make prayer the safety-valve for wrong-doing.
اطاعت از قانون مادی مانع از اطاعت کامل از قانون روحانی می‌شود؛ قانونی که بر شرایط مادی غلبه می‌کند و ماده را زیر پای ذهن قرار می‌دهد. فانیان از ذهن الهی می‌خواهند که بیماران را شفا دهد، اما بلافاصله با توسل به ابزارهای مادی، راه را بر یاریِ آن ذهن می‌بندند؛ بدین‌سان علیه خود و دعاهایشان عمل کرده و تواناییِ خدادادیِ انسان برای آشکار ساختن قدرت مقدسِ ذهن را انکار می‌کنند.
Obedience to material law prevents full obedience to spiritual law, — the law which overcomes material conditions and puts matter under the feet of Mind. Mortals entreat the divine Mind to heal the sick, and forthwith shut out the aid of Mind by using material means, thus working against themselves and their prayers and denying man's God-given ability to demonstrate Mind's sacred power.
اگر در نافرمانی نسبت به او زندگی می‌کنیم، نباید احساس امنیت داشته باشیم، هرچند خدا نیکوست.
If living in disobedience to Him, we ought to feel no security, although God is good.
آن قوانینِ به‌اصطلاحی که موجب فرسودگی و بیماری می‌شوند، قوانینِ او نیستند؛ زیرا کارکردِ حقیقی و تنها کارکردِ ممکنِ حقیقت، ایجادِ هماهنگی است. قوانینِ طبیعت، همان قوانینِ روح هستند؛ اما آدمیان معمولاً آنچه را که قدرتِ روح را پنهان می‌سازد، به عنوان قانون می‌شناسند. ذهنِ الهی به‌حق، خواهانِ اطاعت، محبت و توانِ کاملِ انسان است و برای هیچ‌گونه وفاداریِ فروتر از آن، جایی باقی نمی‌گذارد. اطاعت از حقیقت به انسان قدرت و توان می‌بخشد، حال آنکه تسلیم شدن در برابرِ خطا، موجبِ زوالِ قدرت می‌شود.
The supposed laws which result in weariness and disease are not His laws, for the legitimate and only possible action of Truth is the production of harmony. Laws of nature are laws of Spirit; but mortals commonly recognize as law that which hides the power of Spirit. Divine Mind rightly demands man's entire obedience, affection, and strength. No reservation is made for any lesser loyalty. Obedience to Truth gives man power and strength. Submission to error superinduces loss of power.
هر دردِ ناشی از ندامت و رنج، هر تلاش برای اصلاح، و هر اندیشه و کردار نیکی، ما را در درک کفاره‌ی عیسی برای گناه و تقویت اثربخشی آن یاری می‌رساند؛ اما اگر گناهکار همچنان در چرخه‌ی دعا و توبه، و ارتکاب گناه و پشیمانیِ مکرر باقی بماند، سهم ناچیزی در آن کفاره — یعنی همان یگانگی با خدا — خواهد داشت؛ زیرا او فاقد آن توبه‌ی عملی است که قلب را دگرگون می‌سازد و انسان را قادر می‌سازد تا اراده‌ی حکمت را به جای آورد. کسانی که نمی‌توانند — دست‌کم تا حدودی — اصلِ الهیِ نهفته در آموزه‌ها و سیره‌ی استاد ما را در عمل نشان دهند، هیچ بهره‌ای از خدا ندارند.
Every pang of repentance and suffering, every effort for reform, every good thought and deed, will help us to understand Jesus' atonement for sin and aid its efficacy; but if the sinner continues to pray and repent, sin and be sorry, he has little part in the atonement, — in the at-one-ment with God, — for he lacks the practical repentance, which reforms the heart and enables man to do the will of wisdom. Those who cannot demonstrate, at least in part, the divine Principle of the teachings and practice of our Master have no part in God.
باور، نتایجِ برخاسته از خود را پدید می‌آورد و پیامدهای ناشی از آن، تا زمانی که آن باور پابرجاست، باقی می‌مانند و از آن جدایی‌ناپذیرند. راهِ چاره در آن است که ریشهٔ مشکل را عمیقاً بکاویم و آن خطایِ باوری را که موجبِ اختلالی مرگبار شده است، شناسایی و با نفی کردن، از خود دور سازیم؛ و هرگز آن باورِ نادرست را با عنوانِ قانون محترم نشماریم و تن به اطاعت از آن ندهیم. حقیقت، حیات و محبت، تنها مطالباتِ مشروع و جاودان از انسان هستند و همچون قانون‌گذارانِ روحانی، اطاعت از خود را از طریق احکامِ الهی اعمال می‌کنند.
Belief produces the results of belief, and the penalties it affixes last so long as the belief and are inseparable from it. The remedy consists in probing the trouble to the bottom, in finding and casting out by denial the error of belief which produces a mortal disorder, never honoring erroneous belief with the title of law nor yielding obedience to it. Truth, Life, and Love are the only legitimate and eternal demands on man, and they are spiritual lawgivers, enforcing obedience through divine statutes.
"حضور در کنار خداوند" به معنای برخورداری از صرفِ وجدِ عاطفی یا ایمان نیست، بلکه به معنای تجلی و درکِ واقعیِ حیات است، آن‌گونه که در کریستین ساینس آشکار شده است. «با خداوند بودن» یعنی اطاعت از قانون الهی و قرار گرفتنِ مطلق تحت حاکمیتِ محبّت الهی — یعنی حاکمیتِ «روح»، نه ماده.
To be "present with the Lord" is to have, not mere emotional ecstasy or faith, but the actual demonstration and understanding of Life as revealed in Christian Science. To be "with the Lord" is to be in obedience to the law of God, to be absolutely governed by divine Love, — by Spirit, not by matter.
انسان‌های فانی از طریق توبه، تعمید روحانی و تجدید حیات، باورهای مادی و هویت کاذب خویش را کنار می‌گذارند. تنها مسئله زمان مطرح است تا زمانی که همه آنها، از کوچک تا بزرگ، مرا [خدا را] بشناسند. انکار ادعاهای ماده، گامی بزرگ به سوی شادی‌های روح، آزادی انسان و پیروزی نهایی بر جسم است.
تنها یک راه به سوی ملکوت و هماهنگی وجود دارد و علم الهی این راه را به ما نشان می‌دهد. این راه عبارت است از نشناختن هیچ واقعیتی جز خیر، خدا و بازتاب او — و نداشتن هیچ آگاهی دیگری از حیات جز این‌ها — و فراتر رفتن از آنچه درد و لذتِ حواس نامیده می‌شود.
خوددوستی، کدرتر و نفوذناپذیرتر از یک جسم صلب است. بیایید با اطاعتِ صبورانه از خدایی که صبور است، بکوشیم تا با حلالِ جهان‌شمولِ عشق، آن توده‌ی سخت و تسلیم‌ناپذیرِ خطا — یعنی خودرأیی، توجیه خویشتن و خوددوستی — را که با معنویت می‌ستیزد و قانون گناه و مرگ است، در هم بشکنیم و محو سازیم.
Through repentance, spiritual baptism, and regeneration, mortals put off their material beliefs and false individuality. It is only a question of time when "they shall all know Me [God], from the least of them unto the greatest." Denial of the claims of matter is a great step towards the joys of Spirit, towards human freedom and the final triumph over the body.
There is but one way to heaven, harmony, and Christ in divine Science shows us this way. It is to know no other reality — to have no other consciousness of life — than good, God and His reflection, and to rise superior to the so-called pain and pleasure of the senses.
Self-love is more opaque than a solid body. In patient obedience to a patient God, let us labor to dissolve with the universal solvent of Love the adamant of error, — self-will, self-justification, and self-love, — which wars against spirituality and is the law of sin and death.
تجربیات تلخِ باور به حیاتِ موهومِ ماده، و همچنین سرخوردگی‌ها و اندوه‌های بی‌پایانمان، ما را همچون کودکانی خسته به آغوشِ مهرِ الهی سوق می‌دهند.
The sharp experiences of belief in the supposititious life of matter, as well as our disappointments and ceaseless woes, turn us like tired children to the arms of divine Love.
اصلاح با درک این نکته حاصل می‌شود که هیچ لذت پایداری در شر وجود ندارد، و همچنین با کسب علاقه به خیر طبق علم، که این واقعیت جاودانه را آشکار می‌کند که نه لذت و نه درد، نه اشتها و نه شور و شوق، نمی‌توانند در ماده یا از ماده وجود داشته باشند، در حالی که ذهن الهی می‌تواند و باورهای نادرست لذت، درد یا ترس و تمام اشتهای گناه‌آلود ذهن انسان را نابود می‌کند.
شر گاهی اوقات بالاترین تصور انسان از حق است، تا زمانی که درک او از خیر قوی‌تر شود. سپس او لذت شر را از دست می‌دهد و به عذاب او تبدیل می‌شود. راه فرار از بدبختی گناه، ترک گناه است. راه دیگری وجود ندارد.
Reform comes by understanding that there is no abiding pleasure in evil, and also by gaining an affection for good according to Science, which reveals the immortal fact that neither pleasure nor pain, appetite nor passion, can exist in or of matter, while divine Mind can and does destroy the false beliefs of pleasure, pain, or fear and all the sinful appetites of the human mind.
Evil is sometimes a man's highest conception of right, until his grasp on good grows stronger. Then he loses pleasure in wickedness, and it becomes his torment. The way to escape the misery of sin is to cease sinning. There is no other way.
بدون مجازات، گناه تکثیر می‌شد. دعای عیسی — "گناهان ما را ببخش" — شرایطِ بخشش را نیز تعیین می‌کرد. او هنگام بخشیدنِ آن زنِ زناکار گفت: "برو و دیگر گناه مکن."
Without punishment, sin would multiply. Jesus' prayer, "Forgive us our debts," specified also the terms of forgiveness. When forgiving the adulterous woman he said, "Go, and sin no more."
خواهید آموخت که در کریستین ساینس نخستین وظیفه، اطاعت از خدا، داشتنِ یک ذهن واحد و محبت ورزیدن به دیگران همچون خویشتن است.
You will learn that in Christian Science the first duty is to obey God, to have one Mind, and to love another as yourself.
هدفِ عشق، اصلاحِ گناهکار است.
The design of Love is to reform the sinner.
ما او را نه از نظر مادی، بلکه از نظر معنوی به عنوان ذهن الهی، به عنوان زندگی، حقیقت و عشق می‌شناسیم. ما به همان نسبت که ذات الهی را درک می‌کنیم و او را با درک دوست می‌داریم، از او اطاعت و پرستش خواهیم کرد، دیگر بر سر مادیات نزاع نخواهیم کرد، بلکه از فراوانی خدای خود شادمان خواهیم شد.
Not materially but spiritually we know Him as divine Mind, as Life, Truth, and Love. We shall obey and adore in proportion as we apprehend the divine nature and love Him understandingly, warring no more over the corporeality, but rejoicing in the affluence of our God.
EOMوظایف روزانه
توسط مری بیکر ادی
نماز روزانه
وظیفه هر عضو این کلیسا است که هر روز نماز بخواند: "پادشاهی تو آمده است" بگذارید سلطنت حقیقت ، زندگی و عشق الهی در من تثبیت شود و همه گناهان من را از بین ببرد. و ممکن است کلام تو محبتهای همه بشریت را غنی کند ، و بر آنها حکومت کند!
کتابچه راهنمای کلیسا ، ماده 8 ، بخش 4
قانونی برای انگیزه ها و اعمال
نه خصومت و نه دلبستگی شخصی نباید انگیزه ها یا اعمال اعضای کلیسای مادر را تحریک کند. در علم ، عشق الهی به تنهایی بر بشر حکومت می کند. و یک دانشمند مسیحی امکانات شیرین عشق را ، در سرزنش گناه ، برادری واقعی ، خیرخواهی و گذشت ، منعکس می کند. اعضای این کلیسا باید روزانه تماشا کنند و دعا کنند تا از شر هر گونه شر ، از پیشگویی ، قضاوت ، محکومیت ، مشاوره ، تأثیرگذاری یا تأثیرگذاری اشتباه خلاص شوند.
کتابچه راهنمای کلیسا ، ماده 8 ، بخش 1
هشدار به وظیفه
این وظیفه هر عضو این کلیسا است که روزانه از خود در برابر پیشنهادات ذهنی تهاجمی دفاع کند و فراموش نشود و وظیفه خود را در قبال خدا ، رهبر خود و بشر فراموش نکند. با کارهای او قضاوت خواهد شد ، - و توجیه یا محکوم خواهد شد.
کتابچه راهنمای کلیسا ، ماده 8 ، بخش 6